Een verlate nieuwjaarswens aan ‘Snorremans’

De campagne voor de aankomende gemeenteraadsverkiezingen is bij ons officieel van start gegaan sinds de Nieuwjaarsborrel en de presentatie van ons verkiezingsprogramma afgelopen vrijdag. Alleen officieel omdat er natuurlijk al veel eerder door veel mensen werk is verricht op allerlei fronten zoals het schrijven van het verkiezingsprogramma, bedenken van de campagneagenda en -materiaal. Het is niet overdreven om te constateren dat het bruist in de vereniging en de partij als geheel, en dat is wel een verschil met nog niet eens zo kort geleden.

Al lid van D66 sinds de aanloop naar de paarse kabinetten voelde ik mij nooit echt geroepen iets actiefs binnen de partij te doen. Het hielp ook niet mee dat het voor velen, en dus ook voor mij, steeds moeilijker was om zich in de partij te herkennen. In 2006 leek het doek dan toch bijna gevallen. Gelukkig werd ik in die periode door Arjan Stoffels gebeld of ik iets zou willen doen in de campagnetijd. Mij realiserend dat het wel erg moeilijk zou worden om een alternatieve partij te vinden besloot ik toch maar eens uit de luie stoel te komen. En wat een goede beslissing was dat voor mij.

Bijzondere ervaringen kwamen snel op mij af. Vanaf de eerste dag bij de demokraam in 2006 waar wij letterlijk woedende mensen aan onze kraam hadden, die ons bijna schuimbekkend te lijf wilden. Een meneer met een grote snor, die er eigenlijk uitzag als een keurige leraar of ambtenaar, die, vuurrood in het gezicht, Elze bespuwde en dreigde de hele kraam in het water te duwen. Tot de recentste verkiezingen waarin wij virtueel de grootste partij van Leiden werden en, op ons feestje in de Bontekoe, door passerende Leidenaren op een biertje werden getrakteerd.

In de jaren na die verkiezingen, moesten wij binnen het campagneteam nog wel eens terug denken aan die woedende meneer. Wij hadden het dan steevast over ‘Snorremans’ en vroegen ons af waar die woede destijds dan toch vandaan kwam. De meest uiteenlopende theorieën passeerden de revue. Teveel om op te noemen maar ik kan niet ontkennen dat de meeste wel op de lachspieren werkten.

Na vier jaar noemen mijn kinderen mijn activiteiten bij D66 soms “werk”. Als papa hen snel in bed moet leggen, na het eten naar binnen geschrokt te hebben, om een campagneteam vergadering te halen dan gaat het er bij hun echt niet in dat het een hobby is. Zeker in de drukke campagnetijd kan het voorkomen dat dit meerdere avonden per week het geval is. Als er ook tijdsdruk bij komt voelt het inderdaad soms ook als werk, dat kan ik niet ontkennen. Maar dan wel ontzettend leuk werk met een fantastische groep mensen. Want wat ik me niet had gerealiseerd, toen ik hieraan begon, is hoe leuk en gezellig dit allemaal wel niet is. De laatste slappe lachaanval met Gijs op de Nieuwjaarsborrel was wel het ultieme begin van deze campagneperiode voor mij. Maar buiten het lachen is het ook gewoon nuttig werk. Er is zo ontzettend veel te doen in de stad en zoveel dat recht gezet moet worden. Daaraan bijdragen is ook gewoon inspirerend.

Toen ik om 4.30 op zaterdagmorgen als uitloop van de Nieuwjaarsborrel in café de oude Marepoort zat met al die D66’ers, moest ik ineens nog even aan ‘Snorremans’ denken. Zou die man die Elze toen bespuwde en ons bedreigde inmiddels wat bedaard zijn.. of is hij nog steeds kwaad? Misschien is hij zelfs wel lid geworden.. dat zou wat zijn! Hoe dan ook, niets is uitgesloten en wie weet…wie weet zien wij hem nog wel als vrijwilliger terug en schrijft hij over een paar jaar zo’n zelfde stukje op zijn blog. Ja, dat wens ik hem, wel wat verlaat, echt toe voor 2010.