D66 is mijn partij, dat is al jaren zo. Toen ik jong was trok de partij mij al aan. Ik zag hoe onder Jan Terlouw de partij weer opkrabbelde om later met van Mierlo uit te groeien tot een echt grote partij. Enthousiast werd ik in 1991 lid. Een andere regering, zonder CDA deze keer, bleek ineens mogelijk.
Democratische vernieuwingen mogen vandaag de dag dan niet meer het hoofdspeerpunt van de partij zijn, voor mij was het destijds wel de voornaamste reden om lid te worden. Burgers zeggenschap geven en hun stem serieus nemen met als hoofdtaak van de overheid burgers zo goed mogelijk te informeren. Een ideaal dat ik nog steeds van harte deel.
Na jaren inactief lid te zijn geweest, werd ik in 2006 actief in Leiden. De lokale afdeling wilde en wil nog steeds een beter en open bestuur dat in samenspraak met de Leidenaren de beste beslissingen kan nemen op basis van goed gefundeerde feiten. Luisteren naar wat de burger wil en met name eens beginnen met het serieus nemen van een referendumuitslag betreffende een peperdure lightrail verbinding dwars door de stad. Een uitslag naar aanleiding waarvan de lokale afdeling destijds haar standpunt drastisch wijzigde.
De standpunten werden door de Leidenaren herkend en beloond met een grote verkiezingsoverwinning in 2010. En hoewel samen besturen niet altijd de makkelijkste weg is en wellicht ook niet altijd tot spannende verhalen leidt, ben ik ervan overtuigd dat er oprecht kenteringen te zien zijn in de Leidse politiek en in de inspraakmogelijkheden van de burger.
De tevredenheid ten opzichte van de Leidse afdeling en de weg die daar is gekozen, steekt echter steeds schriller af tegen het ongemakkelijke gevoel dat me bekruipt als het gaat om de positie van de partij als geheel in de huidige Europese crisis. Terwijl regeringen en premiers in Griekenland en Italië vallen en parlementen buitenspel worden gezet, de ratingagencies en beurzen de Europese politiek beïnvloeden en Sarkozy en Merkel in achterkamertjes het lot van Europa bepalen en zelfs aansturen op een nieuw Europees verdrag, is het vanuit D66 over deze gang van zaken wel erg stil. Sterker nog, als Cohen voorstelt om bij een nieuw verdrag eerst de burger te raadplegen wil menig D66er daar niet aan.
Het voorstel van Cohen vind ik echter moedig en eigenlijk best verstandig. Je kan Cohen moeilijk verwijten hier geen principieel standpunt te verkondigen. De PvdA staat er immers niet bijster goed voor in de peilingen. Cohens standpunt lijkt juist een sterk standpunt, een echt D66 standpunt, als ik eerlijk ben. Immers, de wankele regeringsconstructie met haar anti-Europese gedoogpartij kan toch niet als basis dienen om meer nationale bevoegdheden zonder ruggespraak van de burger zomaar naar Europa over te hevelen?
Onder veel D66 mensen leeft echter de veronderstelling dat Europese thema’s voor de gewone burger eigenlijk veel te moeilijk zijn. Dan wordt meestal het referendum van 2005 erbij gehaald om aan te tonen dat er over zoiets uitgebreids als een Europees verdrag eigenlijk geen referendum gehouden had moeten worden. Onvrede over het kabinet Balkenende en andere niet Europese redenen zouden met name de oorzaak zijn geweest van het overweldigende ‘Nee’.
Maar weten de experts het eigenlijk allemaal wel zo goed? Ik zie dagelijks hoe economen en politici elkaar tegenspreken en hoorde van de week Wouter Bos bij de commissie de Wit nog eens herhalen dat hij deze hele crisis niet had zien aankomen.
Dat D66 pro-Europa is, lijkt mij evident maar waar ligt de grens? Als Nederlanders en andere Europeanen zich namelijk niet mogen uitspreken uit angst voor een nieuwe anti-Europese uitslag is dat bijzonder zwak. Sterker nog, het is niet democratisch. En dat zou juist voor D66 een veel groter dilemma op moeten leveren dan dat het nu blijkbaar het geval is. Terwijl democratie en Europa eigenlijk hand in hand zouden moeten gaan, zal er wellicht binnen afzienbare tijd, als er op deze manier wordt doorgegaan, tussen de twee gekozen moeten worden. Want een verenigd Europa, zonder enige democratische invloed, is gedoemd te mislukken.
Ja, democratie is niet altijd gemakkelijk.
Democratische vernieuwingen mogen vandaag de dag dan niet meer het hoofdspeerpunt van de partij zijn, voor mij was het destijds wel de voornaamste reden om lid te worden. Burgers zeggenschap geven en hun stem serieus nemen met als hoofdtaak van de overheid burgers zo goed mogelijk te informeren. Een ideaal dat ik nog steeds van harte deel.
Na jaren inactief lid te zijn geweest, werd ik in 2006 actief in Leiden. De lokale afdeling wilde en wil nog steeds een beter en open bestuur dat in samenspraak met de Leidenaren de beste beslissingen kan nemen op basis van goed gefundeerde feiten. Luisteren naar wat de burger wil en met name eens beginnen met het serieus nemen van een referendumuitslag betreffende een peperdure lightrail verbinding dwars door de stad. Een uitslag naar aanleiding waarvan de lokale afdeling destijds haar standpunt drastisch wijzigde.
De standpunten werden door de Leidenaren herkend en beloond met een grote verkiezingsoverwinning in 2010. En hoewel samen besturen niet altijd de makkelijkste weg is en wellicht ook niet altijd tot spannende verhalen leidt, ben ik ervan overtuigd dat er oprecht kenteringen te zien zijn in de Leidse politiek en in de inspraakmogelijkheden van de burger.
De tevredenheid ten opzichte van de Leidse afdeling en de weg die daar is gekozen, steekt echter steeds schriller af tegen het ongemakkelijke gevoel dat me bekruipt als het gaat om de positie van de partij als geheel in de huidige Europese crisis. Terwijl regeringen en premiers in Griekenland en Italië vallen en parlementen buitenspel worden gezet, de ratingagencies en beurzen de Europese politiek beïnvloeden en Sarkozy en Merkel in achterkamertjes het lot van Europa bepalen en zelfs aansturen op een nieuw Europees verdrag, is het vanuit D66 over deze gang van zaken wel erg stil. Sterker nog, als Cohen voorstelt om bij een nieuw verdrag eerst de burger te raadplegen wil menig D66er daar niet aan.
Het voorstel van Cohen vind ik echter moedig en eigenlijk best verstandig. Je kan Cohen moeilijk verwijten hier geen principieel standpunt te verkondigen. De PvdA staat er immers niet bijster goed voor in de peilingen. Cohens standpunt lijkt juist een sterk standpunt, een echt D66 standpunt, als ik eerlijk ben. Immers, de wankele regeringsconstructie met haar anti-Europese gedoogpartij kan toch niet als basis dienen om meer nationale bevoegdheden zonder ruggespraak van de burger zomaar naar Europa over te hevelen?
Onder veel D66 mensen leeft echter de veronderstelling dat Europese thema’s voor de gewone burger eigenlijk veel te moeilijk zijn. Dan wordt meestal het referendum van 2005 erbij gehaald om aan te tonen dat er over zoiets uitgebreids als een Europees verdrag eigenlijk geen referendum gehouden had moeten worden. Onvrede over het kabinet Balkenende en andere niet Europese redenen zouden met name de oorzaak zijn geweest van het overweldigende ‘Nee’.
Maar weten de experts het eigenlijk allemaal wel zo goed? Ik zie dagelijks hoe economen en politici elkaar tegenspreken en hoorde van de week Wouter Bos bij de commissie de Wit nog eens herhalen dat hij deze hele crisis niet had zien aankomen.
Dat D66 pro-Europa is, lijkt mij evident maar waar ligt de grens? Als Nederlanders en andere Europeanen zich namelijk niet mogen uitspreken uit angst voor een nieuwe anti-Europese uitslag is dat bijzonder zwak. Sterker nog, het is niet democratisch. En dat zou juist voor D66 een veel groter dilemma op moeten leveren dan dat het nu blijkbaar het geval is. Terwijl democratie en Europa eigenlijk hand in hand zouden moeten gaan, zal er wellicht binnen afzienbare tijd, als er op deze manier wordt doorgegaan, tussen de twee gekozen moeten worden. Want een verenigd Europa, zonder enige democratische invloed, is gedoemd te mislukken.
Ja, democratie is niet altijd gemakkelijk.