Ja, dat waren even wat minder politieke verhalen van mijn kant in verband met mijn operatie. Constant verkouden en elk griepje van de kinderen meenemend moest het er toch eindelijk eens van komen. Aan de buitenkant niet te zien, scheen ik van binnen compleet scheef in elkaar te zitten. Dinsdag 16 november was het dan zo ver en vertrok ik naar het Rijnland ziekenhuis in Leiderdorp.
Op zich is zo’n dagopname al een verhaal apart. Wachtend op mijn operatie in een belachelijk ziekenhuisjurkje raakte ik in gesprek met een oudere man. Hij was net ervoor geopereerd en lag bij te komen in hetzelfde onflatteuze jurkje. Snel echter had hij zin om naar huis te gaan. Omdat hij dichtbij woonde op een boerderij had hij nog de echte Oudhollandse mentaliteit van vooral niet zeuren en klagen maar gewoon doen. Hij was zelfs nog van plan even naar familie in het zuiden van het land te gaan diezelfde middag. ‘Als het kan dan kan het!’ deed hij het aan een tegensputterend piepjong zustertje af.
Na enige vertraging werd ik met bed en al door het ziekenhuis gereden en ging ik een soort lopende band op. Eerst naar een anesthesie voorportaal waar ik naast een oudere dame en een zwanger jong meisje terecht kwam. De oudere dame was wat nerveus en ook, logischerwijs het zwangere meisje. Het viel mij op hoe voorzichtig het personeel met beide dames omging. Ikzelf had net daarvoor in cocaïne gedrenkte lapjes in beide neusgaten gekregen dus het zat met de zenuwen bij mij wel goed .
Na de operatie aan de overkant heerlijk wakker geworden. En toen begon het herstel. Op zich is de neus best een raar ding. Je ziet hem elke dag maar kijkt er niet echt naar. Daarom valt het niet zo op dat geen enkele neus eigenlijk recht is. Kijk er maar eens naar bij jezelf en anderen. De eerste nacht was mijn neus ook nog eens drie keer zo groot door de tampons die erin zaten. De weken erna anders door de twee plastic plaatjes die er voor de steun in waren genaaid. Elke dag spoelen en kijken… ineens stond mijn neus voor mij dagelijks centraal.
Toen afgelopen vrijdag de plaatjes er spontaan uitvielen, bleek ik een gaatje in het tussenschot rijker te zijn. Verwonderd kijken ernaar via een zaklampje en spiegeltje werd tijdelijk een nieuwe obsessieve hobby.
Ook op de tv begon ik te kijken naar de vorm van neuzen. Ik begon verschillende types te herkennen en luisterde naar nasaal gepraat. Zo weet ik zeker dat bijvoorbeeld Frank de Boer ooit ook zo’n operatie nodig zal kunnen hebben. Al met al werden mensen in mijn directe omgeving er helemaal gek van wat ook tot uiting kwam in de vele Sinterklaas gedichten gericht aan mij die begonnen met “Oh nee heus…”.
Dit fenomeen is iedereen wel bekend. Als je een nieuwe auto hebt gekocht, zie je ineens dat er zoveel andere rondrijden. Als je zwanger bent (heb ik mij laten vertellen) zie je ineens hoeveel zwangere vrouwen er zijn. En ga zo maar door. Ook in de politiek werkt dit fenomeen door. Preoccupatie met een bepaald issue. Daar hoeft niets mis mee te zijn tenzij dit het andere verhaal verblindt en je niets anders meer ziet of ruikt.
Nee, af en toe proberen je neus in andere voor jou niet bekende zaken te steken, lijkt mij eigenlijk ook voor de politiek meer dan gezond . Dat stelt je open voor de ander en schept perspectief.
Hmmm bah, heb ik het eigenlijk toch weer over mijn neus gehad….
Op zich is zo’n dagopname al een verhaal apart. Wachtend op mijn operatie in een belachelijk ziekenhuisjurkje raakte ik in gesprek met een oudere man. Hij was net ervoor geopereerd en lag bij te komen in hetzelfde onflatteuze jurkje. Snel echter had hij zin om naar huis te gaan. Omdat hij dichtbij woonde op een boerderij had hij nog de echte Oudhollandse mentaliteit van vooral niet zeuren en klagen maar gewoon doen. Hij was zelfs nog van plan even naar familie in het zuiden van het land te gaan diezelfde middag. ‘Als het kan dan kan het!’ deed hij het aan een tegensputterend piepjong zustertje af.
Na enige vertraging werd ik met bed en al door het ziekenhuis gereden en ging ik een soort lopende band op. Eerst naar een anesthesie voorportaal waar ik naast een oudere dame en een zwanger jong meisje terecht kwam. De oudere dame was wat nerveus en ook, logischerwijs het zwangere meisje. Het viel mij op hoe voorzichtig het personeel met beide dames omging. Ikzelf had net daarvoor in cocaïne gedrenkte lapjes in beide neusgaten gekregen dus het zat met de zenuwen bij mij wel goed .
Na de operatie aan de overkant heerlijk wakker geworden. En toen begon het herstel. Op zich is de neus best een raar ding. Je ziet hem elke dag maar kijkt er niet echt naar. Daarom valt het niet zo op dat geen enkele neus eigenlijk recht is. Kijk er maar eens naar bij jezelf en anderen. De eerste nacht was mijn neus ook nog eens drie keer zo groot door de tampons die erin zaten. De weken erna anders door de twee plastic plaatjes die er voor de steun in waren genaaid. Elke dag spoelen en kijken… ineens stond mijn neus voor mij dagelijks centraal.
Toen afgelopen vrijdag de plaatjes er spontaan uitvielen, bleek ik een gaatje in het tussenschot rijker te zijn. Verwonderd kijken ernaar via een zaklampje en spiegeltje werd tijdelijk een nieuwe obsessieve hobby.
Ook op de tv begon ik te kijken naar de vorm van neuzen. Ik begon verschillende types te herkennen en luisterde naar nasaal gepraat. Zo weet ik zeker dat bijvoorbeeld Frank de Boer ooit ook zo’n operatie nodig zal kunnen hebben. Al met al werden mensen in mijn directe omgeving er helemaal gek van wat ook tot uiting kwam in de vele Sinterklaas gedichten gericht aan mij die begonnen met “Oh nee heus…”.
Dit fenomeen is iedereen wel bekend. Als je een nieuwe auto hebt gekocht, zie je ineens dat er zoveel andere rondrijden. Als je zwanger bent (heb ik mij laten vertellen) zie je ineens hoeveel zwangere vrouwen er zijn. En ga zo maar door. Ook in de politiek werkt dit fenomeen door. Preoccupatie met een bepaald issue. Daar hoeft niets mis mee te zijn tenzij dit het andere verhaal verblindt en je niets anders meer ziet of ruikt.
Nee, af en toe proberen je neus in andere voor jou niet bekende zaken te steken, lijkt mij eigenlijk ook voor de politiek meer dan gezond . Dat stelt je open voor de ander en schept perspectief.
Hmmm bah, heb ik het eigenlijk toch weer over mijn neus gehad….