Het is smullen geblazen voor diegenen die, zoals ik, houden van politiek. In de afgelopen 1,5 jaar drie verkiezingen, de fantastische overwinning in Leiden en de onmogelijke uitslag van de afgelopen tweedekamer verkiezingen en natuurlijk alle formatieperikelen eromheen. Heel Nederland zat vorige week nog dagen lang naar een dichte houten deur te kijken om ten slotte Geert Wilders te horen zeggen dat hij geen vertrouwen had in de stabiliteit van het CDA. Wie dat vorig jaar voorspeld zou hebben, zou naast Derek Ogilvie op het toneel kunnen gaan staan.
Dat de politiek als entertainment oprukt, kwam ook tot uiting in de moeilijke overgang van de verkiezingen naar het wereldkampioenschap voetbal afgelopen juni. Een veel gehoorde opmerking in mijn omgeving was dan ook steevast dat het politieke entertainment van de afgelopen tijd toch wel stukken beter was dan de kwaliteit van het voetbal. Programma’s zoals Pauw en Witteman en Knevel & van den Brink parasiteren grotendeels op de politieke gebeurtenissen en zijn derhalve ook bijna het aanzien niet waard als er geen politieke gasten aan tafel zitten. Dat politiek en entertainment definitief aan elkaar verbonden zijn, bewees BNN deze week met haar datingshow ‘Ja, ik wil Rutte..’ Een show om voor Mark Rutte een passende partner te vinden. Zeven heel verschillende vrouwen en voor de zekerheid een man deden aan de show mee. Dit alles terwijl Mark Rutte zat af te wachten of het CDA de deur nog zou opendoen en zijn formatie gered zou zijn. Je zou er toch medelijden mee krijgen..
Nu is het natuurlijk zo dat niet alleen politiek entertainment is geworden. Rampen, ziekenhuisoperaties en persoonlijk leed komen dagelijks aan de kijker voorbij. Met als gevolg dat er zo’n een gewenning optreedt, dat ik rustig de krant lees terwijl ik op de achtergrond de tv hoor met een kermende man die net een maagverkleining heeft ondergaan.
Het is een open deur maar zoals elke ouder weet, is een frisse kinderblik vaak bijzonder treffend. Mijn zoontje van acht gruwelt nog bij de beelden, is oprecht gechoqueerd bij persoonlijk leed en ontwikkelt de laatste tijd een korte maar krachtige politieke opinie.
Gisteravond wilde ik eerst graag het acht uur journaal zien voordat ik hem in bed zou leggen. Tegenwoordig kijkt hij dan mee. Alle formatieperikelen passeerden de revue en de ene lijsttrekker na de andere kwam voorbij. De journalisten hijgerig eromheen en iedereen liet wel blijken niet echt meer te weten hoe nu verder.
Ik dacht dat mijn zoontje al half sliep toen ik ineens op de bank naast mij een lange zucht hoorde.. en toen zacht ; “Samen delen, samen spelen!”
Zelden de laatste tijd zo’n treffend politiek commentaar gehoord…
Dat de politiek als entertainment oprukt, kwam ook tot uiting in de moeilijke overgang van de verkiezingen naar het wereldkampioenschap voetbal afgelopen juni. Een veel gehoorde opmerking in mijn omgeving was dan ook steevast dat het politieke entertainment van de afgelopen tijd toch wel stukken beter was dan de kwaliteit van het voetbal. Programma’s zoals Pauw en Witteman en Knevel & van den Brink parasiteren grotendeels op de politieke gebeurtenissen en zijn derhalve ook bijna het aanzien niet waard als er geen politieke gasten aan tafel zitten. Dat politiek en entertainment definitief aan elkaar verbonden zijn, bewees BNN deze week met haar datingshow ‘Ja, ik wil Rutte..’ Een show om voor Mark Rutte een passende partner te vinden. Zeven heel verschillende vrouwen en voor de zekerheid een man deden aan de show mee. Dit alles terwijl Mark Rutte zat af te wachten of het CDA de deur nog zou opendoen en zijn formatie gered zou zijn. Je zou er toch medelijden mee krijgen..
Nu is het natuurlijk zo dat niet alleen politiek entertainment is geworden. Rampen, ziekenhuisoperaties en persoonlijk leed komen dagelijks aan de kijker voorbij. Met als gevolg dat er zo’n een gewenning optreedt, dat ik rustig de krant lees terwijl ik op de achtergrond de tv hoor met een kermende man die net een maagverkleining heeft ondergaan.
Het is een open deur maar zoals elke ouder weet, is een frisse kinderblik vaak bijzonder treffend. Mijn zoontje van acht gruwelt nog bij de beelden, is oprecht gechoqueerd bij persoonlijk leed en ontwikkelt de laatste tijd een korte maar krachtige politieke opinie.
Gisteravond wilde ik eerst graag het acht uur journaal zien voordat ik hem in bed zou leggen. Tegenwoordig kijkt hij dan mee. Alle formatieperikelen passeerden de revue en de ene lijsttrekker na de andere kwam voorbij. De journalisten hijgerig eromheen en iedereen liet wel blijken niet echt meer te weten hoe nu verder.
Ik dacht dat mijn zoontje al half sliep toen ik ineens op de bank naast mij een lange zucht hoorde.. en toen zacht ; “Samen delen, samen spelen!”
Zelden de laatste tijd zo’n treffend politiek commentaar gehoord…