D66 is mijn partij, dat is al jaren zo. Toen ik jong was trok de partij mij al aan. Ik zag hoe onder Jan Terlouw de partij weer opkrabbelde om later met van Mierlo uit te groeien tot een echt grote partij. Enthousiast werd ik in 1991 lid. Een andere regering, zonder CDA deze keer, bleek ineens mogelijk.

Democratische vernieuwingen mogen vandaag de dag dan niet meer het hoofdspeerpunt van de partij zijn, voor mij was het destijds wel de voornaamste reden om lid te worden. Burgers zeggenschap geven en hun stem serieus nemen met als hoofdtaak van de overheid burgers zo goed mogelijk te informeren. Een ideaal dat ik nog steeds van harte deel.

Na jaren inactief lid te zijn geweest, werd ik in 2006 actief in Leiden. De lokale afdeling wilde en wil nog steeds een beter en open bestuur dat in samenspraak met de Leidenaren de beste beslissingen kan nemen op basis van goed gefundeerde feiten. Luisteren naar wat de burger wil en met name eens beginnen met het serieus nemen van een referendumuitslag betreffende een peperdure lightrail verbinding dwars door de stad. Een uitslag naar aanleiding waarvan de lokale afdeling destijds haar standpunt drastisch wijzigde.

De standpunten werden door de Leidenaren herkend en beloond met een grote verkiezingsoverwinning in 2010. En hoewel samen besturen niet altijd de makkelijkste weg is en wellicht ook niet altijd tot spannende verhalen leidt, ben ik ervan overtuigd dat er oprecht kenteringen te zien zijn in de Leidse politiek en in de inspraakmogelijkheden van de burger.

De tevredenheid ten opzichte van de Leidse afdeling en de weg die daar is gekozen, steekt echter steeds schriller af tegen het ongemakkelijke gevoel dat me bekruipt als het gaat om de positie van de partij als geheel in de huidige Europese crisis. Terwijl regeringen en premiers in Griekenland en Italië vallen en parlementen buitenspel worden gezet, de ratingagencies en beurzen de Europese politiek beïnvloeden en Sarkozy en Merkel in achterkamertjes het lot van Europa bepalen en zelfs aansturen op een nieuw Europees verdrag, is het vanuit D66 over deze gang van zaken wel erg stil. Sterker nog, als Cohen voorstelt om bij een nieuw verdrag eerst de burger te raadplegen wil menig D66er daar niet aan.

Het voorstel van Cohen vind ik echter moedig en eigenlijk best verstandig. Je kan Cohen moeilijk verwijten hier geen principieel standpunt te verkondigen. De PvdA staat er immers niet bijster goed voor in de peilingen. Cohens standpunt lijkt juist een sterk standpunt, een echt D66 standpunt, als ik eerlijk ben. Immers, de wankele regeringsconstructie met haar anti-Europese gedoogpartij kan toch niet als basis dienen om meer nationale bevoegdheden zonder ruggespraak van de burger zomaar naar Europa over te hevelen?

Onder veel D66 mensen leeft echter de veronderstelling dat Europese thema’s voor de gewone burger eigenlijk veel te moeilijk zijn. Dan wordt meestal het referendum van 2005 erbij gehaald om aan te tonen dat er over zoiets uitgebreids als een Europees verdrag eigenlijk geen referendum gehouden had moeten worden. Onvrede over het kabinet Balkenende en andere niet Europese redenen zouden met name de oorzaak zijn geweest van het overweldigende ‘Nee’.

Maar weten de experts het eigenlijk allemaal wel zo goed? Ik zie dagelijks hoe economen en politici elkaar tegenspreken en hoorde van de week Wouter Bos bij de commissie de Wit nog eens herhalen dat hij deze hele crisis niet had zien aankomen.

Dat D66 pro-Europa is, lijkt mij evident maar waar ligt de grens? Als Nederlanders en andere Europeanen zich namelijk niet mogen uitspreken uit angst voor een nieuwe anti-Europese uitslag is dat bijzonder zwak. Sterker nog, het is niet democratisch. En dat zou juist voor D66 een veel groter dilemma op moeten leveren dan dat het nu blijkbaar het geval is. Terwijl democratie en Europa eigenlijk hand in hand zouden moeten gaan, zal er wellicht binnen afzienbare tijd, als er op deze manier wordt doorgegaan, tussen de twee gekozen moeten worden. Want een verenigd Europa, zonder enige democratische invloed, is gedoemd te mislukken.

Ja, democratie is niet altijd gemakkelijk.

Ook dit jaar kijken mijn kinderen uit naar de komst van Sinterklaas met zijn pieten. Ook al weet mijn oudste al jaren dat de Sint niet bestaat, rond deze tijd gaan zijn ogen nog steeds fonkelen waarmee hij verraadt dat het geloof nog niet helemaal weg is. Ik zie hetzelfde trouwens ook in de ogen van de ouders die de Sint en pieten voorbij zien komen. Heel even geloof je er zelf gewoon ook weer in. De verhalen en liedjes zijn bij iedereen bekend, overal kleine kinderen als zwarte Piet op fietsen en opa’s die zich verkleden als Sinterklaas. Surprises worden gemaakt, al dat niet met een openhartig en vaak niet kritiekloos gedicht waarin de karaktereigenschappen van de ontvanger ter discussie staat.

Ja, ik beken, ik vind Sinterklaas een heerlijk Hollands feest.

Maar daar is dan ook weer onze jaarlijkse toestand rond zwarte Piet. Zwarte Piet zou een teken zijn van racisme in onze samenleving. Hij is niet meer van deze tijd. Beledigend en verwerpelijk. Sinterklaas zou symbool staan voor de blanke slavendrijver met zijn slaven. Daarom wordt er bij intochten van Sinterklaas stampij gemaakt al dan niet tot arrestaties leidend en in de pers verschijnen kritische artikelen. Ook in het buitenland staat zwarte Piet ter discussie. Vandaag las ik dat in de Canadese stad Westminster zwarte Piet niet meer welkom is. De Nederlandse gemeente zit met de handen in het haar. Hoe moet de jaarlijkse intocht van Sinterklaas dan plaatsvinden? De gemeente vraagt binnen de gemeenschap ideeën hoe nu verder te gaan. Ik wens ze veel succes en vooral veel fantasie.

Want laten wij eerlijk zijn, wat is Sinterklaas zonder zwarte Piet? Een eenzame oude man op een paard met een rare rode mijter op. Oud en broos.. daar krijg je toch spontaan medelijden mee? Je kan er wat majorettes voor zetten of je kan wat agenten pepernoten laten strooien. Of je leent wat elfjes van neef Kerstman. Ideeën genoeg maar het blijft natuurlijk een slap aftreksel .

Je beledigd voelen is natuurlijk altijd iets persoonlijks. En dat is nu precies waar het hier om gaat. Ben je opgegroeid in Nederland dan zie je meestal slechts een onschuldig kinderfeest waar volwassen mensen zich als een bizarre bisschop verkleden of waar ze hun huid vol zwarte verf smeren om als pepernoten gooiende acrobaten een lach op kindergezichtjes te toveren. Ben je van kinds af aan niet vertrouwd met de Sint of ben je wat overgevoelig dan zie je in het hele ritueel een boosaardig opzettelijk of in iedere geval verschrikkelijk uit de tijd zijnde activiteit die als doel heeft racisme te bevorderen al dan niet heimelijk aan te wakkeren bij jonge kinderen.

Racisme is inderdaad een ziekte van volwassenen die helaas besmettelijk is voor kinderen. De vraag moet dan ook zijn dat het niet gaat om wat je als volwassene ziet in zwarte Piet maar louter om wat kinderen eventueel in hem zien. Simpel gezegd, worden mijn kinderen racistisch van het zien van zwarte Piet?

Daarom wilde ik wel eens weten wat de doelgroep zelf eigenlijk van zwarte Piet vindt. In de deuropening van mijn huiskamer stond een bont gezelschap van zes meiden van vier tot acht jaar. Als volwassene zag ik dat alle multiculturele groeperingen wel zo’n beetje vertegenwoordigd waren. Ik liep op het groepje af en vroeg: “Hé meiden, wat vinden jullie eigenlijk van zwarte piet?”.

Het bleef even stil en toen kwam het groepje er snel uit: “Zwarte Piet is cool!”

Zoals iedereen heb ik zo mijn vaste ochtendrituelen. Ik sta op, strompel meestal naar beneden.. pak de krant en maak een kop koffie. Nieuwsverslaafde als ik ben, pak ik ook mijn Iphone mee om echt het laatste nieuws te kunnen lezen via een NOS of NU app of als ik haast heb het archaïsche teletekst. Zo ook gisteren, waar ik bij mijn broodje pindakaas en mijn eerste kopje koffie las dat Osama Bin Laden die nacht gedood was tijdens een Amerikaanse actie.

Velen weten zich nog precies te herinneren wat zij die dinsdag in september 2001 deden. Ik ook. Een maand na de geboorte van mijn zoon was ik die dag ziek thuis, met hevige keelpijn. Suzanne was natuurlijk ook nog thuis aan het bijkomen van de bevalling. En wij hadden die ochtend ouderwets op de bank gelegen en een videootje gekeken. Toen de film af was en we even het journaal aanzetten vielen wij midden in het 11 september drama.

Dat Osama Bin Laden de oprichter is van Al Qaida betwist niemand. En ook niet dat de organisatie vooral van onderop kwam. Osama had vooral een mythische status voor allerlei lokale groeperingen die zich al dan niet met toestemming van hem onder zijn banier schaarde. Organisatorisch zal zijn dood dan ook weinig effect sorteren. Blijft dat ik het zelf veel sterker gevonden zou hebben als Osama voor het gerecht gesleept zou zijn. Het overhaast dumpen van het lichaam in zee zal hem, vrees ik, dan ook in het rijtje van Adolf Hitler en Elvis Presley plaatsen, waarbij duizenden mensen de komende jaren zullen beweren hem te hebben gezien.

De codenaam van de gehele operatie gisteren was ‘Geronimo’. Ook Osama zelf werd als doel met die naam aangeduid. Obama kreeg tijdens de operatie de cryptische berichten door dat ‘Geronimo’ was gezien.. en dat ‘Geronimo’ was gedood tijdens de actie. Ik verbaasde mij gisteren al een beetje over de gekozen naam. En na enig nadenken doe ik dat vandaag nog meer.

President Obama wordt wereldwijd geprezen voor zijn internationalisme en zijn culturele diversiteit. Hij probeert zich ook als zodanig te positioneren. Ook t.a.v. de zogenaamde ‘native Americans’ of simpel gezegd Indianen. In 2009 beloofde Obama hen niet te vergeten, zeker ook door zijn eigen geschiedenis als ‘outsider’ “Few have been more marginalized and ignored by Washington for as long as Native Americans, our first Americans” , aldus Obama. Hij beindigt zijn speech met een belofte. "I know what it means to feel ignored and forgotten, and what it means to struggle . So you will not be forgotten as long as I'm in this White House."

In dat licht verbaast het mij zeer dat juist onder deze president zo lichthartig gekozen werd voor deze codenaam. De echte Geronimo was een Chiricahua-Apache hoofdman die enkele keren met wat mannen het mensonterende reservaat ontsnapte en tevergeefs een strijd voerde om zijn volk te bevrijden en van de ondergang te redden. Hij werd telkens opgejaagd en gepakt maar niet zonder strijd en met veel moeite. Zijn volk werd uiteindelijk gedeporteerd en gedecimeerd. Voor de Apaches is hij nog steeds een historische figuur.

Het kan toch niet de bedoeling zijn geweest om Osama Bin Laden postuum als vrijheidsstrijder op deze manier te duiden? Of om de oorspronkelijke Geronimo zo als een moderne terrorist af te schilderen?

‘Gelukkig’ is de historische kennis van veel Amerikanen en ook daarbuiten vrij beperkt. Ik vrees dat dit soort nuanceringen en kanttekeningen dan ook door velen als gepraat in de marge wordt gezien. Maar ik zelf had van Obama en zijn team wellicht meer historisch besef en waakzaamheid verwacht.

“So you will not be forgotten as long as I'm in this White House.” Ik vrees dat de kleine groep overgebleven Chiricahua-Apaches bij deze eerdere belofte uit 2009 iets anders in gedachten had.

Het is een warme nacht. Zo een waar ik al eerder op de avond van merkte dat de temperatuur nauwelijks daalde en waarin we met vrienden in de tuin de zoveelste fles frisse rosé openmaakten en de slappe lach uiteindelijk de overhand kreeg over de serieuze gesprekken. Om een uurtje of twee, als het nog steeds erg warm is, gaan mijn vrienden weg. Ik besluit nog even naar de zolder te gaan om wat e-mails te bekijken. Slapen in de warmte is immers nog steeds geen aantrekkelijk vooruitzicht en, waarschijnlijk door de rosé, ben ik ook gewoon nog niet moe.

Met de zolderramen open merk ik voor het eerst dat er een groepje jongeren op het pleintje voor ons huis zitten. Er wordt gelachen en gepraat. Soms luid maar meestal bijna fluisterend. Soms vallen er pauzes alsof er even wordt genoten van de stilte van de nacht. Het stelletje van het groepje zit tegen elkaar aan op het bankje, de rest zit op de grond. Een jongen zit op de schommel. Ik schat zo in dat de leeftijd van de groep rond 17 a 18 jaar moet liggen, al ben ik met dat schatten niet zo sterk geef ik meteen toe. Enkele blikjes fris en een enkel blikje bier staan op de grond. Er wordt ook een sigaretje gerookt. Het ziet er allemaal zomers en gezellig uit.

Terug achter de computer, maar met de ramen open, kan ik flarden van het gesprek horen. Treffend is de gelijkenis met de gesprekken die ik net daarvoor met mijn vrienden heb gehad. Niet zozeer het onderwerp als wel het samenzijn lijkt overigens ook hier het belangrijkste te zijn. Politiek, verliefdheid en vakantieplannen passeren de revue.

Na een half uurtje surfen besluit ik toch maar eens te gaan proberen te slapen. Het groepje zit nog steeds op het pleintje. Met de ramen open kan ik ze nog steeds goed horen. Ik zou kunnen besluiten mij er nu aan te gaan ergeren. Maar het is een warme zomernacht, de avond is mooi en van iedereen. Na enige tijd gaan de jongeren weg en kussen en zwaaien elkaar goedenacht. Ja, het was inderdaad een mooie avond.

In het Leids Dagblad vanmorgen lees ik dat overlast veroorzakende jongeren wellicht een blow- of totaal verbod tegemoet kunnen zien op pleintjes en plekken in Groenoord-Zuid. Vooropgesteld dat ook ik bedreigingen en vernielingen onacceptabel vind en het best kan zijn dat er ergens ingegrepen moet worden, ben ik wel van mening dat plek- en gebruiksverboden leuk en daadkrachtig ogen maar meestal helemaal niets oplossen. De wijken Groenoord en Noorderkwartier –West alsmede het Nieuw Leyden gebied kennen talloze pleintjes, parkjes en bankjes waar als alternatief op kan worden neergestreken. Daarbij werkt zo’n verbod alleen bij strenge en snelle controle. Ik zie onze arme wijkagent voor Noord al gedwongen de hele zomernacht rond te fietsen.

Rustige plekjes creëren waar jongeren dan wel heen kunnen gaan en niemand storen of gewoon eens toegeven dat er na twee uur voor dezelfde groep jongeren ook gewoon geen plek is waar ze dan wel heen kunnen (alles is immers dicht) lijkt mij een veel constructievere oplossing. Het ‘afsmeren’ van de ’ problemen’ aan andere wijken werkt ook niet.. vraag maar eens aan de mensen van de Zeeheldenbuurt naar hun ervaringen na het pleinverbod in de Kooi.

Eenvoudigweg besluiten om je niet overal meteen zo aan te ergeren werkt bij mij overigens altijd goed. Ik heb na die koude winter ook weer zin in de zomer met die lekkere warme zomernachten. Als het aan mij zou liggen is die groep jongeren dan gewoon ook weer welkom op ons aller pleintje.

Ja, dat waren even wat minder politieke verhalen van mijn kant in verband met mijn operatie. Constant verkouden en elk griepje van de kinderen meenemend moest het er toch eindelijk eens van komen. Aan de buitenkant niet te zien, scheen ik van binnen compleet scheef in elkaar te zitten. Dinsdag 16 november was het dan zo ver en vertrok ik naar het Rijnland ziekenhuis in Leiderdorp.

Op zich is zo’n dagopname al een verhaal apart. Wachtend op mijn operatie in een belachelijk ziekenhuisjurkje raakte ik in gesprek met een oudere man. Hij was net ervoor geopereerd en lag bij te komen in hetzelfde onflatteuze jurkje. Snel echter had hij zin om naar huis te gaan. Omdat hij dichtbij woonde op een boerderij had hij nog de echte Oudhollandse mentaliteit van vooral niet zeuren en klagen maar gewoon doen. Hij was zelfs nog van plan even naar familie in het zuiden van het land te gaan diezelfde middag. ‘Als het kan dan kan het!’ deed hij het aan een tegensputterend piepjong zustertje af.

Na enige vertraging werd ik met bed en al door het ziekenhuis gereden en ging ik een soort lopende band op. Eerst naar een anesthesie voorportaal waar ik naast een oudere dame en een zwanger jong meisje terecht kwam. De oudere dame was wat nerveus en ook, logischerwijs het zwangere meisje. Het viel mij op hoe voorzichtig het personeel met beide dames omging. Ikzelf had net daarvoor in cocaïne gedrenkte lapjes in beide neusgaten gekregen dus het zat met de zenuwen bij mij wel goed .

Na de operatie aan de overkant heerlijk wakker geworden. En toen begon het herstel. Op zich is de neus best een raar ding. Je ziet hem elke dag maar kijkt er niet echt naar. Daarom valt het niet zo op dat geen enkele neus eigenlijk recht is. Kijk er maar eens naar bij jezelf en anderen. De eerste nacht was mijn neus ook nog eens drie keer zo groot door de tampons die erin zaten. De weken erna anders door de twee plastic plaatjes die er voor de steun in waren genaaid. Elke dag spoelen en kijken… ineens stond mijn neus voor mij dagelijks centraal.

Toen afgelopen vrijdag de plaatjes er spontaan uitvielen, bleek ik een gaatje in het tussenschot rijker te zijn. Verwonderd kijken ernaar via een zaklampje en spiegeltje werd tijdelijk een nieuwe obsessieve hobby.

Ook op de tv begon ik te kijken naar de vorm van neuzen. Ik begon verschillende types te herkennen en luisterde naar nasaal gepraat. Zo weet ik zeker dat bijvoorbeeld Frank de Boer ooit ook zo’n operatie nodig zal kunnen hebben. Al met al werden mensen in mijn directe omgeving er helemaal gek van wat ook tot uiting kwam in de vele Sinterklaas gedichten gericht aan mij die begonnen met “Oh nee heus…”.

Dit fenomeen is iedereen wel bekend. Als je een nieuwe auto hebt gekocht, zie je ineens dat er zoveel andere rondrijden. Als je zwanger bent (heb ik mij laten vertellen) zie je ineens hoeveel zwangere vrouwen er zijn. En ga zo maar door. Ook in de politiek werkt dit fenomeen door. Preoccupatie met een bepaald issue. Daar hoeft niets mis mee te zijn tenzij dit het andere verhaal verblindt en je niets anders meer ziet of ruikt.

Nee, af en toe proberen je neus in andere voor jou niet bekende zaken te steken, lijkt mij eigenlijk ook voor de politiek meer dan gezond . Dat stelt je open voor de ander en schept perspectief.

Hmmm bah, heb ik het eigenlijk toch weer over mijn neus gehad….

Het is smullen geblazen voor diegenen die, zoals ik, houden van politiek. In de afgelopen 1,5 jaar drie verkiezingen, de fantastische overwinning in Leiden en de onmogelijke uitslag van de afgelopen tweedekamer verkiezingen en natuurlijk alle formatieperikelen eromheen. Heel Nederland zat vorige week nog dagen lang naar een dichte houten deur te kijken om ten slotte Geert Wilders te horen zeggen dat hij geen vertrouwen had in de stabiliteit van het CDA. Wie dat vorig jaar voorspeld zou hebben, zou naast Derek Ogilvie op het toneel kunnen gaan staan.

Dat de politiek als entertainment oprukt, kwam ook tot uiting in de moeilijke overgang van de verkiezingen naar het wereldkampioenschap voetbal afgelopen juni. Een veel gehoorde opmerking in mijn omgeving was dan ook steevast dat het politieke entertainment van de afgelopen tijd toch wel stukken beter was dan de kwaliteit van het voetbal. Programma’s zoals Pauw en Witteman en Knevel & van den Brink parasiteren grotendeels op de politieke gebeurtenissen en zijn derhalve ook bijna het aanzien niet waard als er geen politieke gasten aan tafel zitten. Dat politiek en entertainment definitief aan elkaar verbonden zijn, bewees BNN deze week met haar datingshow ‘Ja, ik wil Rutte..’ Een show om voor Mark Rutte een passende partner te vinden. Zeven heel verschillende vrouwen en voor de zekerheid een man deden aan de show mee. Dit alles terwijl Mark Rutte zat af te wachten of het CDA de deur nog zou opendoen en zijn formatie gered zou zijn. Je zou er toch medelijden mee krijgen..

Nu is het natuurlijk zo dat niet alleen politiek entertainment is geworden. Rampen, ziekenhuisoperaties en persoonlijk leed komen dagelijks aan de kijker voorbij. Met als gevolg dat er zo’n een gewenning optreedt, dat ik rustig de krant lees terwijl ik op de achtergrond de tv hoor met een kermende man die net een maagverkleining heeft ondergaan.

Het is een open deur maar zoals elke ouder weet, is een frisse kinderblik vaak bijzonder treffend. Mijn zoontje van acht gruwelt nog bij de beelden, is oprecht gechoqueerd bij persoonlijk leed en ontwikkelt de laatste tijd een korte maar krachtige politieke opinie.
Gisteravond wilde ik eerst graag het acht uur journaal zien voordat ik hem in bed zou leggen. Tegenwoordig kijkt hij dan mee. Alle formatieperikelen passeerden de revue en de ene lijsttrekker na de andere kwam voorbij. De journalisten hijgerig eromheen en iedereen liet wel blijken niet echt meer te weten hoe nu verder.

Ik dacht dat mijn zoontje al half sliep toen ik ineens op de bank naast mij een lange zucht hoorde.. en toen zacht ; “Samen delen, samen spelen!”

Zelden de laatste tijd zo’n treffend politiek commentaar gehoord…

Midden in mijn ‘after campagne dip’ en tussen het oranje geweld door, viel mij het bericht op dat er vandaag weer een stapje verder is gezet op het pad dat moet leiden tot het bewaren van alle zoekopdrachten, die u en ik in een jaar intypen, door onze internet providers. De reden hiervoor is de strijd tegen de kinderpornografie.

Nu zijn er een aantal thema’s waar wij geacht worden de gedachten meteen uit te schakelen. Je kan en mag bijvoorbeeld nimmer hedendaagse politieke en andere ontwikkelingen vergelijken met die rond en in de tweede wereld oorlog. Elk vergelijk gaat automatisch mank en die hele geschiedenisperiode is verklaard tot een uniek en speciaal geval. Zo ook met kinderpornografie. Zodra daarover gesproken wordt kan en moet het over elkaar heen buitelen in afkeer, woede en lynch verwensingen naar de dader toe onze enige reactie zijn. Kritische geluiden en bedenkingen of de middelen die nu bedacht worden hun doel niet volledig voorbij streven zijn er wel, maar toch vooral in de marge geuit.

Het internet is natuurlijk niet meer weg te denken in het dagelijks gebruik. Ik zelf gebruik google als eerstelijns huisarts, reserveringen en het bezoeken van Geenstijl en aanverwante blogs. Ook ben ik een fervent bezoeker van de sites van politieke partijen. Alleen met deze zoekopdrachten kan er al een aardig profiel van mij worden gemaakt. Mijn kwalen, politieke voorkeur en andere interesses zijn gemakkelijk te achterhalen. Wellicht is er nog veel meer te achterhalen als ook de liever door mij hier niet genoemde zoekopdrachten erbij worden opgeteld.

‘Als je niets te verbergen hebt heb je niets te vrezen’ is altijd het argument van degenen die het restrictieve beleid aangaande de privacy verdedigen. Het probleem is echter dat niet ik, als burger, mijn privacy moet beschermen maar de overheid zelf. Ik ben geen politicoloog maar het beschermen van de burger tegen de macht van de overheid is zo’n beetje de basis van de moderne democratie dacht ik. Ik maak mij dan ook bijzonder veel zorgen als die overheid, onder het mom van bescherming, juist dat telkens weer uitholt.

Overigens wat er allemaal te leren is uit iemands zoekopdrachten deze indrukwekkende reeks van een ‘anonieme’ surfster geplukt van de Bits of Freedom site. www.bof.nl

http://www.youtube.com/watch?v=c-SOCGdPyNU&feature=player_embedded


(Last but not least… werd ik ook door Tim Jansen van de UVA benaderd voor zijn onderzoek naar politici en blogs. Hij zoekt respondenten die reageren op politieke blogs. Degenen die willen kunnen een online vragenlijst invullen op http://www2.fmg.uva.nl/comlab/surveys/onderzoekblogs.html. Privacy gegarandeerd natuurlijk.)

Zo midden tussen het grote landelijke verkiezingsgeweld lees ik eerder deze week het korte berichtje dat van de 47 te verkopen waterwoningen, te bouwen op het terrein van de Groenoordhallen, er nu nog maar 12 zijn verkocht. Veel mensen die oorspronkelijk van plan waren een woning te kopen, hebben recentelijk besloten hun koopcontract niet te verlengen. Verbazingwekkend is dat niet. De economie werkt niet mee en, zoals ik eerder schreef, sluit dit type woning en de prijsklasse totaal niet aan bij wat de Leidenaren willen en zoeken.

Vandaag lees ik dan ook, nogal verrast, op Sleutelstad dat de sloop van de hallen gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is en dat de parkeergarage inmiddels al plat ligt. De ontwikkelaar Groenoord CV zegt echter pas te gaan bouwen als 50% van de huizen verkocht zijn. Wordt hier gewerkt aan een langdurig braakliggend terrein in Groenoord?

Veel Leidenaren, waaronder ook ik, hebben moeite met het verdwijnen van de Groenoordhallen als activiteitenhal. Zeker ook omdat er nog geen vervangende maatregelen zijn getroffen. De activiteiten in de Groenoordhallen hebben van oudsher en door de jaren heen een regionale uitstraling die Leiden op de kaart zet. Ondernemers zoals Marcel van Dam, eigenaar van het Pirateneiland gelegen naast de hallen wilde tot en met mei vlooienmarkten en andere zaken in de Groenoordhallen organiseren. Maar hij kreeg in januari te horen dat de hallen nu toch echt snel tegen de vlakte zouden gaan. Marcel van Dam verklaarde teleurgesteld in het Leidsch Dagblad dat het terug komen op de eerder gemaakte toezegging hem al op behoorlijke kosten had gedreven. Achteraf gezien had hij gemakkelijk tot en met mei die activiteiten kunnen organiseren.

Dat de Groenoord CV met problemen kampt lijkt nu wel duidelijk. Met slechts 12 van de 47 waterwoningen verkocht, kan er voorlopig nog niet gebouwd worden. Hoe langer de onzekerheid voortduurt hoe meer mensen hun koopcontract niet zullen verlengen. Met een huisaanbod dat niet past bij wat de Leidenaren willen en een ontwerp wat is gemaakt in betere economische tijden, voorzie ik niet snel verbetering.

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald schreef ik op 8 januari. Dat geldt eigenlijk nog steeds. De Leidse politiek zal eens opnieuw moeten kijken naar het Groenoordhallenterrein. Er zal dan eerlijk gepraat moeten worden over vervanging van de hallen op dezelfde plek of over een aanbod van huizen die de Leidenaren wel kunnen betalen en/of huren.

Natuurlijk is politiek stroperig en terugkomen op eerder genomen beslissingen is niet altijd gemakkelijk. Maar er waait een frisse wind door het gemeentehuis nietwaar. Het is dan ook tijd dat er weer eens serieus over een activiteitenhal en met name over het binnenkort (langdurig) braakliggende terrein van de Groenoordhallen gepraat gaat worden.

Met de val van het kabinet, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen, kent Nederland nu al bijna een campagneperiode van vijf maanden. De ene campagne was nog niet eens afgelopen toen de campagneteams zich alweer op moesten gaan maken voor de volgende. Hoewel zo’n lange campagneperiode smullen is voor mensen die van politiek en politiek nieuws houden, zoals ik, zijn er zeker de laatste weken trends te ontdekken waar ik mij zorgen over maak.

Doordat de ene campagne naadloos overging in de andere hebben sommige gemeentes gewoon meer moeite gehad bij het vormen van een college. Met name in Den Haag, Almere en Rotterdam maar ook in Amsterdam is de vraag of de collegeonderhandelingen niet anders verlopen waren buiten een campagnetijd. In het geval van Amsterdam, waar D66 zeker ook door de eigen opstelling als winnaar buiten de boot bleef, kan je je toch echt wel afvragen wat er gebeurd zou zijn als er geen aankomende landelijke verkiezingen zouden zijn geweest. Overigens, zonder het vertrek van Cohen naar de landelijke politiek, was er ook geen burgemeesterkwestie geweest, maar dat terzijde.

Dan de peilingmachine. Met de wekelijkse peilingen op zak maken journalisten en onderzoekers dagelijks op TV de uiteindelijke uitslag waarschijnlijk vanzelf waar. Het is duidelijk dat de neergaande trend in de peiling van de PVV en D66 invloed heeft op de kiezer, immers inhoudelijk is er niet veel veranderd. De PvdA heeft geen ander programma onder Cohen dan zij zou hebben gehad onder Bos. De PVV en D66 ook niet. De macht die peilingen als beeldvorming in de publieke opinie hebben, kan niet worden onderschat. Mensen willen graag op een winnaar en ook strategisch stemmen. Als bijkomstigheid worden er ook nog eens tv debatten georganiseerd voor de virtuele winnaars waar andere partijen , zelfs die op dit moment meer zetels in de kamer hebben, gewoon niet voor worden uitgenodigd.

Verkiezingen zijn spannend, net zoals een kampioenschap voetbal en de Olympische spelen. Dagelijks wordt er dan ook een waterval aan informatie over ons uitgestort. Via kranten, tv en sociale media, zoals Twitter, kan iedereen zo langzamerhand live volgen wat politici en de pers beweegt. En ik moet zeggen dat, zeker ook nu ik een iphone heb, ik daar met graagte aan mee doe. Toch merkte ik tijdens mijn korte vakantie vorige week dat enige afstand en rust wel helderheid brengt. Dagelijks nieuws van overspel, verraad binnen partijen, ‘Boekestijntjes’ en het tot het bot ontleden van interviews, houd je wel op de hoogte maar vertroebelt waar het echt over zou moeten gaan.

Met de x-factor en soort gelijke shows heeft de politiek vandaag de dag gemeen dat het vooral om de poppetjes lijkt te gaan. Je zou denken dat er een les is geleerd uit 2006, waar wij konden kiezen uit Bos of Balkendende en uiteindelijk beiden kregen. Maar niets is minder waar. Met het verschijnen van Cohen als lijsttrekker van de PvdA en de spectaculaire stijging van die partij in de peiling, is er weer een signaal afgegeven dat de vorm steeds meer voor de inhoud gaat. Het argument dat de leiders wel degelijk het belangrijkst zijn, omdat die uiteindelijk de coalitie gaan maken, snijdt maar gedeeltelijk hout. De vorige verkiezingen hebben laten zien dat premiertje kiezen alleen maar leidt tot uitslagen waarin politieke tegenpolen uiteindelijk gedwongen worden tot een verlammende samenwerking.

De publieke omroep met programma’s zoals de ‘Wereld draait door’ en ‘Pauw en Witteman’ hebben de afgelopen weken laten laten zien dat zij welwillender tegenover de PvdA staat dan tegenover andere partijen. Vrijwel dagelijks kwamen PvdA coryfeeën langs om hun verhaal te doen. Maurice de Hond en Felix Rottenberg komen dan ook nog eens rond de peildatum vilein andere partijen bekritiseren. Bij uitzendingen is er altijd een levendige Twitter afkeur gaande van steeds meer mensen die deze eenzijdigheid behoorlijk zat zijn.

Ik ben een D66’ger en het zal niemand verbazen dat ik zoveel mogelijk zetels wil voor mijn partij. Niet alleen omdat ik winnen leuk vind, dat was onlangs best een lekker gevoel, maar omdat ik serieus van mening ben dat wij ons gewoon geen situatie meer kunnen veroorloven zoals die in de afgelopen 3 jaar heeft bestaan. Er moeten knopen worden doorgehakt en Nederland moet klaar gemaakt worden voor de toekomst. Er moet ook gewoon bezuinigd worden en daar is D66 compleet eerlijk in. Niemand kan het 100% eens zijn met zijn of haar partij op alle punten,en dat ben ik ook zeker niet. Maar net zoals het CBS, ben ik van mening dat de ideeën die D66 voor de toekomst heeft ‘futureproof’ zijn. Dat anderen daar geen ideeën over hebben en dat dan juist op ons willen afschuiven benoem ik dan ook maar gewoon voor wat het is; campagneretoriek. Feit blijft dat ik echt hoop dat iedereen de komende weken door het geruis kan heen kan kijken en kiest voor de inhoud, van welke partij dan ook, die het beste bij hem of haar past.

Ik raad iedereen dan ook alvast aan het weekend vóór de verkiezingen gewoon eens de Iphone uit te laten staan, internet niet op te gaan en de tv even uit te laten. Neem een korte vakantie en lees eens rustig de programma’s door van de partijen waartussen je twijfelt. Want terwijl het spel best leuk en amusant, is, zou het in de politiek toch eigenlijk over de knikkers moeten gaan.

Het is al weer ruim anderhalve maand geleden dat wij als D66 Leiden een mega overwinning boekten bij de gemeenteraadsverkiezingen. De Leidenaren hadden wederom gesproken en vooral die partijen beloond die een stevige positie aannemen tegen met name de Rijngouwelijn. Het feest in de Pieterskerk was dan ook uitbundig toen bleek dat er nu voor het eerst sinds jaren een trendbreuk echt mogelijk is. Daarna moesten er onderhandelingen gevoerd worden.. en dat moest zorgvuldig gebeuren. Maar toch, dat wachten was niet altijd makkelijk.

Flink winnen voelt fantastisch, zeker na een rumoerige en niet altijd frisse campagneperiode. Er ontstonden ook meteen problemen waar ik gewoon, als ik eerlijk ben, niet over nagedacht had. Een daarvan was wel dat, met het zo overtuigend winnen, wij veel mensen ‘verloren’ die tot dan toe in de partijstructuur hun bijdrage leverden en nu de fractie ingingen.

Vorige week dinsdag was het een leuke maar ook vreemde avond omdat precies op die dag oud zeer tussen de VVD en Groenlinks uitmondde in het elkaar uitsluiten in het college. Paul informeerde de AAV over de onderhandelingen maar moest vrijwel direct weg om verder te vergaderen. In de AAV werden nieuwe mensen voor het bestuur gekozen. Er waren veel enthousiaste kandidaten die zich voor een bestuursfunctie hadden aangemeld. Een teken van hoe gezond de afdeling op dit moment is. Ikzelf deed ook mee als kandidaat bestuurslid activiteiten en moet zeggen ook best trots te zijn toen ik door de aanwezige leden daarvoor gekozen werd. Farokh Tahmasian en Simon Verhoeven waren mijn directe tegenkandidaten en hoewel zij het uiteindelijk niet werden, beloofden zij mij in ieder geval meteen die avond mee te willen helpen met het organiseren van leuke, nuttige en informatieve activiteiten de komende jaren. Met dit soort mensen kan je niet stuk als club.

Voor mij is het nu, als bestuurslid en lid van het campagneteam, een van de hoofdtaken om de communicatie, in al zijn facetten, weer op ons bekende niveau terug te brengen. Tijdens de onderhandelingen veranderde bijna dagelijks wel iets en dat is echt moeilijk zinnig weer te geven op bijvoorbeeld de site. Iedereen wilde weten hoe de stand van zaken was, maar meer dan een momentopname kon er amper gegeven worden. De bedoeling was en is immers met een zo klein mogelijk akkoord deze stille politiek juist de komende jaren zo veel mogelijk te voorkomen. Enige weken ‘ouderwets’ onderhandelen moest er dus aan te pas komen om dat ideaal te bereiken, maar het was niet altijd makkelijk om daarvoor het geduld op te brengen. Dit niet te verwarren natuurlijk met de nieuwe bestuursstijl die nu pas gaat beginnen.

Makkelijk was het wachten dus geenszins, zeker niet voor mij, maar het beoogde resultaat is er dan ook wel naar. Vrijdag kreeg ik van Peter Bootsma op mijn mobiel slechts twee woorden ge-sms’t “witte rook”. Wij kunnen gaan beginnen om de open en eerlijke manier van communiceren die mensen van ons gewend zijn weer goed op te pakken. Ik heb er in ieder geval veel zin in, ook vanuit mijn nieuwe bestuursfunctie. Een mooie tijd breekt aan en laat iedereen maar aanschuiven.

Tijdens de hectische verkiezingsperiode zijn mijn kinderen er wel eens qua tijd bij ingeschoten. Zeker in de weekenden, normaal gesproken hun tijd, was papa veel weg. Lopen door Leidse buurten of op de markt, praten met de mensen. Als ik dan thuiskwam had ik het koud en was moe en plofte vaak op de bank neer, al dan niet met een krantje.

Op die bank heb ik in die periode meerdere malen de oude Disney Film Dombo gezien. Mijn dochtertje, bijna drie, is in de leeftijd dat als zij iets mooi vindt dat telkens ook weer te willen zien. Het maakt helemaal niet uit dat zij de teksten van de film al bijna woordelijk kan meespreken… nee zij kijkt er telkens weer naar alsof zij de film voor het eerst ziet.

Nu is het zo dat ik een zwak heb voor oude tekenfilms. Misschien is het de leeftijd maar nieuwe tekenfilms, vaak met de computer gemaakt, missen voor mij toch de magie. De idee dat plaatje voor plaatje zo’n film is getekend door mensen die er nu niet meer zijn, geeft nu net die extra glans en warmte. Nee liggend op die bank, nat en moe maar met dochtertje op schoot, betrapte ik mijzelf ook vaak op een lach of een traan om die oude tekenfilm.

Tijdens een van die momenten, weer nat en moe.. mijn hoofd nog vol met RijnGouwelijn, posters in het Turks, Oostvlietpolders en debatten zag ik weer een traantje rollen over het wangetje van mijn dochter bij het opsluiten van mama olifant in de kooi. Ja, ook al ben ik nog niet zo erg lang actief in en met de Leidse politiek, ook ik raak besmet met de gedachte dat alles wat je daar doet bijzonder belangrijk is, zeker in een verkiezingsperiode. En dat iedereen dat ook wel zal vinden en er ook zo mee bezig is. Maar bij het zien van dat traantje moest ik ineens denken aan die tekenaar in 1940, die in een grote studio samen met zijn collega’s tekening voor tekening inkleurde. Ik stel mij daar een rokerige atmosfeer bij voor, al dan niet met een jazz muziekje op de achtergrond.

Deze anonieme, inmiddels overleden, tekenaars hebben al generaties kinderen een lach en een traan bezorgd. En zullen dit nog vele, vele generaties doen. Dat besef zette alles weer zo lekker in perspectief, en met een grote knuffel zakte ik en mijn dochtertje lekker op de bank terug.

Dank je wel anonieme tekenaar.

Eerder op dit blog schreef ik hoe leuk het is om lid te zijn van het campagneteam van D66 Leiden. Wij hebben een hecht team dat zo langzamerhand niet alleen een geoliede machine is, maar ook gewoon een groep vrienden. Ik denk dat dit bij elke partij zo is en vast herkenbaar moet zijn. Zo niet, dan zit je echt bij de verkeerde partij. Zo in de laatste dagen van de campagne zie je toch ook wel de moeheid toeslaan. Vanmorgen stond Sabine voor mijn deur om weer een doos flyers af te leveren voor het Noorderkwartier. Haar ogen op half zeven.. de mijne waarschijnlijk niet later.

Maar dat mag de spirit niet drukken. Er is echt voor het eerst kans op een Beter Leiden. De kans daarop, ook in de polls, al dan niet semi-wetenschappelijk, maakt de concurrentie nerveus. Sinds enkele dagen mogen wij ons dan ook verblijden met een constante aandacht van de PvdA en de VVD op onze site en op de hunne. De PvdA heeft sinds het laten vallen van het kabinet vorige week met hernieuwde energie blijkbaar een ander campagneplan getrokken. Hun bezigheden zijn vooral het bezoeken van onze site om ons te beschuldigen van draaien op verschillende standpunten. Laat ik meteen zeggen dat wij inderdaad onze mening op heel veel terreinen hebben herzien. Ja, wij hebben gedraaid, zijn veranderd, afgeweken van het pad etc. Maar dat heeft duidelijke oorzaken. Het luisteren naar wat de Leidenaren willen, is daar de belangrijkste van. Het is op zijn minst frappant te noemen dat juist de PvdA ons maat probeert te nemen als het gaat om draaien over Rijngouwelijn.

Dan onze liberale vrienden. Het ontbreken van deelname van de PVV heeft blijkbaar daar de notie laten ontstaan dat er hier in Leiden wel wat te halen is. De VVD is al weken bezig met niets anders dan het spiegelen van zichzelf aan ons. De laatste dagen is ook bijna elk thema en nieuw onderwerp op hun site dan ook een reactie of opiniestuk dat over D66 Leiden gaat. Ik ben vereerd, maar het oogt niet alleen bijzonder zwak, het is gewoon ook bijzonder zwak.

Dit vliegen afvangen op sites van lokale politieke partijen heeft trouwens geen enkele zin. De Leidenaar is dat spuug en spuugzat. Gelikte politieke praatjes horen thuis in de kroeg. Maar de Leidenaar wil gewoon weten waar iedere partij staat en wat die belooft te doen. Het is deze keer zo simpel. Wil je geen Rijngouwelijn.. stem op ons. Wil je de RGL wel, dan heb je ruim keus. Wil je geen Ringweg-oost door de Sumatrastraat dan is de keuze ook duidelijk en ga zo maar door.

Politieke spelletjes, praatjes, streken en gedoe, de mensen zijn het spuugzat.. en ja, daar deden wij vroeger ook aan mee maar dat is behoorlijk afgestraft. Tegen de lamp lopen, zet je aan het denken en dat is ook wat wij gedaan hebben.

Draaien wordt dat genoemd door onze opponenten. Leren noem ik het.

Enkele weken geleden had Emile van Aelst, misschien beter bekend als de Leidse Glibber, een briljant idee op zijn blog. Waarom niet proberen alle bloggers op één dag het te laten hebben over de politiek in hun gemeente en de aankomende verkiezingen. Dat zou zeker indruk moeten maken! Ik, en andere D66 bloggers doen daar graag aan mee. En Emile, wat mij betreft, starten wij een traditie om dat voortaan op elke 20ste februari te doen. Het is misschien wel nog belangrijker voor de politiek om ook de meningen van de mensen te weten als het geen verkiezingstijd is, nietwaar?

De keuze bij de aankomende gemeenteraadsverkiezingen in Leiden is voor mij vrij simpel. Wil je dat alles hetzelfde blijft, wil je iets anders, of wil je liever zelfs iets beters. Ben je tevreden met een bestuur dat doet wat het zelf wil en ben je dus tevreden met de Rijngouwelijn en daarmee de Ringweg-Oost , die dan eventueel zelfs door de Sumatrastraat gaat lopen, dan kan je gerust op de VVD, CDA, PvdA of Groen Links stemmen. Ben je voor een bedrijventerrein op de Oostvlietpolder dan kan je ook gerust op de VVD, PvdA of Groen Links stemmen. Hou je van een bestuur dat de fouten in de laatste jaren liever met de mantel der liefde bedekt, wegmoffelt of vergoelijkt, dan is de keuze ook vrij eenvoudig.

Wil je dat allemaal niet dan is de keuze nog steeds simpel. Gelukkig zijn er veel partijen die iets anders willen maar dan moet dat wel mogelijk zijn. Wil je echt geen Rijngouwelijn, geen Ringweg-Oost door de Sumatrastraat, geen bebouwing op de Oostvlietpolder en een bestuur van de stad dat niet alleen luistert maar daar ook naar handelt, dan ben je bij D66 op een prima plek. Natuurlijk zijn er ook vergelijkbare partijen die wel luisteren naar de mensen zoals bijvoorbeeld de SP en de Stadspartij Leiden Ontzet. Voor mijzelf hoop ik dat ook die partijen heel groot gaan worden bij de komende verkiezingen, er moeten immers ook goede partijen zijn om een college mee te vormen. Maar er zit een addertje onder het gras bij deze verkiezingen. Voor verandering moet één van die partijen de grootste worden, want als de partijen die verandering willen te klein blijven en de toch wel voorspelde groei niet groot genoeg is, is er kans op een behoorlijke kater op 4 maart. Wel winnen maar niet genoeg geeft het huidige college de kans om gewoon door te gaan.

Daarom is het zo ontzettend belangrijk om vooral nu toch even te gaan stemmen. De grootste partij in Leiden mag niet gevormd worden door Leidenaren die thuis blijven. Deze keer gaat het echt ergens om. Kies verstandig Leidenaren… grijp uw kans op een beter Leiden nu!

Toen ik vanmorgen de gordijnen open deed was het al bijna geen verrassing meer om weer sneeuw te zien. De kinderen beginnen er zo langzamerhand ook gewend aan te raken zodat hun reactie, in plaats van aan hysterie grenzend enthousiasme bij de eerste keer, nu verworden is tot een lauw “Ah weer sneeuw”. Het grappige van die witte wereld is altijd dat alles er zo schoon uitziet. Alsof er ergens boven een ‘reset knopje’ is ingedrukt en de wereld weer opnieuw ingekleurd kan worden. Het zet je wel aan het denken dat wij juist in deze winter zoveel wit hebben.

Want de zaak opnieuw moeten inkleuren geldt zeker voor wat er in Leiden de komende jaren allemaal anders gedaan en rechtgezet moet worden. Toen ik vanmorgen het Leidsch Dagblad opensloeg, op de Leiden- en omgevingsectie, viel mijn oog eerst op het aardige nieuws dat Leiden 11,5 miljoen van het Rijk krijgt voor wijkverbetering. Een mooi lijkend verhaal waar vooral de gebouwen in Leiden bijzonder enthousiast van zullen worden. Een klein berichtje dat Lise-Lotte, medekandidaat raadslid voor D66, aan Gerda van der Berg een braille pamflet gaat uitreiken om duidelijk te maken waar blinden en slechtzienden dagelijks mee te maken krijgen, spreekt mij veel meer aan en maakte de stemming bij mij aan de ontbijttafel positief. Toen draaide ik de krant om en struikelde ik weer over een stuk waarin het weer opvallend duidelijk gemaakt wordt wat er hier in Leiden mis is. Hè bah, toch weer iets om me aan te ergeren.

“Wie knapt het veldje op?, kopte de titel. Daaronder een treurige foto van een drassig, kaalgeslagen voetbalveldje. In het artikel vertelt de directeur Henk Frenken van de Jenaplanschool de Dukdalf dat het veldje bijna niet te gebruiken en een “grote modderige boel” is. Het veldje dat naast de school ligt, is van de gemeente en moet nodig onderhouden worden. De directeur moet regelmatig kinderen van het veldje sturen omdat er anders gevaarlijke situaties ontstaan. Wie de foto bekijkt, kan inderdaad beamen dat voetballen op zo’n veldje onmogelijk is.

Na deze toch vrij duidelijke introductie begint een ouderwets Leids verhaal. Om aan deze situatie iets te doen, nam Dhr Frenken twee jaar geleden contact op met de gemeente. De gemeente reageerde daarop door een offerte aan te vragen voor een onderhoudsbeurt. De kosten voor het ophogen van het veld en het leggen van kunstgras kwam toen uit op 35000 euro. Er werden nog wel twee nieuwe doeltjes geplaatst maar daarna werd het stil. Na maanden wachten, nam hij zelf maar weer contact met de gemeente op om toen te horen te krijgen dat de hele zaak was afgehandeld.

Het werd nog interessanter toen wethouder Steegh toegaf het hele geval gewoon vergeten te zijn. Hij zou nog verder zoeken naar geld maar dat was er niet. Als klap op de vuurpijl, weer veel later, verklaarde de gemeente geen geld te willen geven omdat dat dit anders er toe zou leiden dat er meer scholen en andere instellingen bij de gemeente zouden aankloppen voor het opknappen van speelvelden.

De schooldirecteur, vanzelfsprekend teleurgesteld, vindt dit hele voorval tekenend voor de houding van de gemeente. Wel de mond vol over sport en speelbeleid maar in de praktijk stelt de gemeente gewoon andere prioriteiten. Op nadere vragen van de krant was de gemeente zelfs niet eens bereid te reageren.

In dit kleine verhaaltje zitten nu juist die ingrediënten waarom gewone Leidenaren op drie maart hun stem luid zullen laten horen. Allereerst de langdurige procedure. Telkens weer is het Dhr Frenken zelf die uiteindelijk maar weer eens contact opneemt met de gemeente om dan daarna weer maanden te moeten wachten. Uiteindelijk, na het zoveelste belletje, deelt de gemeente mee dat het een afgeronde zaak is. Nog veel later moet hij uit de mond van de wethouder nota bene vernemen dat hij de hele zaak “vergeten” is. Als laatste deelt de gemeente botweg mee dat er aan opknappen niet begonnen kan worden. Dat zou alleen maar leiden tot andere scholen en instellingen die bij de gemeente gaan aankloppen voor het broodnodige onderhoud. Vooral bij dat laatste verslikte ik mij bijna in mijn koffie. Blijkbaar is de prioriteit niet het onderhoud van de op de gemeentegrond liggende speel- en sportvelden maar het zoveel mogelijk afhouden van dergelijke aanvragen om financiële redenen. Dat dit dan tot onspeelbare en gevaarlijke situaties leidt, moet blijkbaar op de koop toe worden genomen.

Dhr Frenken geeft het in ieder geval, zelfs na al die jaren, nog niet op. Hij wacht de verkiezingen af en hoopt dat een ander college en andere raadsleden hier anders tegenaan zullen kijken. Ik kijk naar die witte wereld buiten mijn raam en ben het met deze schooldirecteur meer dan eens. D66 heeft in het programma in ieder geval staan dat er meer geld voor buitenruimtes moet komen, zowel voor openbare ruimtes als voor schoolpleinen. En dat eventueel aan scholen de mogelijkheid moet worden geboden om deel te nemen aan hetzelfde voucher systeem dat nu al aan buurten de mogelijkheid geeft tot het inrichten van buitenruimtes. Ja, vanaf 3 maart is er echt een kans op iets heel anders in de stad, daar heeft de directeur gelijk in. En daarna moeten wij dan dit college maar zo snel mogelijk vergeten.

De campagne voor de aankomende gemeenteraadsverkiezingen is bij ons officieel van start gegaan sinds de Nieuwjaarsborrel en de presentatie van ons verkiezingsprogramma afgelopen vrijdag. Alleen officieel omdat er natuurlijk al veel eerder door veel mensen werk is verricht op allerlei fronten zoals het schrijven van het verkiezingsprogramma, bedenken van de campagneagenda en -materiaal. Het is niet overdreven om te constateren dat het bruist in de vereniging en de partij als geheel, en dat is wel een verschil met nog niet eens zo kort geleden.

Al lid van D66 sinds de aanloop naar de paarse kabinetten voelde ik mij nooit echt geroepen iets actiefs binnen de partij te doen. Het hielp ook niet mee dat het voor velen, en dus ook voor mij, steeds moeilijker was om zich in de partij te herkennen. In 2006 leek het doek dan toch bijna gevallen. Gelukkig werd ik in die periode door Arjan Stoffels gebeld of ik iets zou willen doen in de campagnetijd. Mij realiserend dat het wel erg moeilijk zou worden om een alternatieve partij te vinden besloot ik toch maar eens uit de luie stoel te komen. En wat een goede beslissing was dat voor mij.

Bijzondere ervaringen kwamen snel op mij af. Vanaf de eerste dag bij de demokraam in 2006 waar wij letterlijk woedende mensen aan onze kraam hadden, die ons bijna schuimbekkend te lijf wilden. Een meneer met een grote snor, die er eigenlijk uitzag als een keurige leraar of ambtenaar, die, vuurrood in het gezicht, Elze bespuwde en dreigde de hele kraam in het water te duwen. Tot de recentste verkiezingen waarin wij virtueel de grootste partij van Leiden werden en, op ons feestje in de Bontekoe, door passerende Leidenaren op een biertje werden getrakteerd.

In de jaren na die verkiezingen, moesten wij binnen het campagneteam nog wel eens terug denken aan die woedende meneer. Wij hadden het dan steevast over ‘Snorremans’ en vroegen ons af waar die woede destijds dan toch vandaan kwam. De meest uiteenlopende theorieën passeerden de revue. Teveel om op te noemen maar ik kan niet ontkennen dat de meeste wel op de lachspieren werkten.

Na vier jaar noemen mijn kinderen mijn activiteiten bij D66 soms “werk”. Als papa hen snel in bed moet leggen, na het eten naar binnen geschrokt te hebben, om een campagneteam vergadering te halen dan gaat het er bij hun echt niet in dat het een hobby is. Zeker in de drukke campagnetijd kan het voorkomen dat dit meerdere avonden per week het geval is. Als er ook tijdsdruk bij komt voelt het inderdaad soms ook als werk, dat kan ik niet ontkennen. Maar dan wel ontzettend leuk werk met een fantastische groep mensen. Want wat ik me niet had gerealiseerd, toen ik hieraan begon, is hoe leuk en gezellig dit allemaal wel niet is. De laatste slappe lachaanval met Gijs op de Nieuwjaarsborrel was wel het ultieme begin van deze campagneperiode voor mij. Maar buiten het lachen is het ook gewoon nuttig werk. Er is zo ontzettend veel te doen in de stad en zoveel dat recht gezet moet worden. Daaraan bijdragen is ook gewoon inspirerend.

Toen ik om 4.30 op zaterdagmorgen als uitloop van de Nieuwjaarsborrel in café de oude Marepoort zat met al die D66’ers, moest ik ineens nog even aan ‘Snorremans’ denken. Zou die man die Elze toen bespuwde en ons bedreigde inmiddels wat bedaard zijn.. of is hij nog steeds kwaad? Misschien is hij zelfs wel lid geworden.. dat zou wat zijn! Hoe dan ook, niets is uitgesloten en wie weet…wie weet zien wij hem nog wel als vrijwilliger terug en schrijft hij over een paar jaar zo’n zelfde stukje op zijn blog. Ja, dat wens ik hem, wel wat verlaat, echt toe voor 2010.

Dagelijks fiets ik, samen met mijn kinderen, op weg naar school langs de Groenoordhallen. Het gebouw staat er wat verloren en verlaten bij. Overal er omheen wordt gebouwd of aan de weg gewerkt en de sneeuw maakt het allemaal nog desolater. Mijn zoontje denkt bij het passeren van de hallen altijd aan het pirateneiland. Ikzelf denk altijd terug aan de tentamens die ik daar tijdens mijn eerste jaar rechtenstudie heb gemaakt. Met 1600 man in die enorme hallen waar de mussen om je heen vlogen en de stank van koeienpoep nog te ruiken was, en je met honderden na het tentamen buiten stond te dringen om de multiple choice antwoorden te zien. Mijn vrouw Suzanne denkt vaak aan haar eerste echte concert. Samen met een vriendin uit Boskoop naar een optreden van Queen. Het kleine, half vergane t-shirtje dat zij daar toen kocht heeft nog jaren, louter om sentimentele redenen, in haar kast gelegen. Hoe je ook over de hallen denkt, mensen hebben er herinneringen aan en dat is toch niet echt te danken aan hoe het gebouw er uit ziet.

Toen wij enkele jaren geleden op huizenjacht waren, kwam ook het plan om te gaan bouwen in Groenoord bij ons in het vizier. Wij waren best geïnteresseerd gezien de locatie die dicht bij ons huidige huis ligt. Al gauw echter beseften wij dat de toen aangeboden woningen, de zogenaamde waterwoningen, ver boven ons budget lagen en ook, door de kleine tuin en het open water, niet echt geschikt waren voor gezinnen met kleine kinderen. De verkoop leek echter voorspoedig te verlopen en in april 2008 werd trots gemeld dat er op alle 42 woningen was ingeschreven. Niet al te lang daarna echter bleek dat de plannen in betere tijden waren gemaakt en ingehaald werden door de economische crisis. Er waren veel minder kopers dan verwacht en gemeld en in oktober werd er zelfs geprobeerd potentiële kopers te lokken met cadeaus, zoals bijvoorbeeld een sloep. Dit alles had niet veel effect en de verkoop verloopt nog steeds stroef. De sloop van de Groenoordhallen werd hierdoor telkens uitgesteld.

Leiden heeft geen andere grote activiteitenhal en ook geen plannen om iets vergelijkbaars terug te krijgen. D66 heeft zich altijd uitgesproken tegen een sloop zonder vervangingsplan. Maar zoals aan zoveel onderwerpen stoorde het huidige college zich hier ook niet aan. Wel werd de sloop steeds verder uitgesteld, zodat ook bij de gewone Leidenaren het gevoel begon te overheersen of er eigenlijk wel genoeg redenen waren om op deze manier afscheid te nemen van onze activiteitenhal. Toen ondernemer Marcel van Dam, eigenaar van het pirateneiland, recentelijk aankondigde vlooienmarkten en andere activiteiten tot de zomer in de hallen te organiseren, brak er blijkbaar paniek uit bij de woningcorporatie Ymere en PFC2.

“Hallen nu snel tegen de grond”, kopt het Leidsch Dagblad vanmorgen. Het slopen van de hallen kan de verkoop van de woningen een impuls geven, aldus Wendy Bolhaar de verkoopmanager. Er wordt zelfs een leuk feestje voor georganiseerd op 14 januari. Na het feestje wordt er een “informatrice” aangetrokken die op het terrein zelf de mensen van de nodige informatie zal voorzien. En passant wordt nog even vermeld dat er zeker ook gezocht gaat worden naar kopers buiten Leiden. Er is blijkbaar te weinig interesse van gewone Leidenaren.

Dit alles lezend bekruipt mij toch weer dat bekende gevoel. Oogkleppen bij woningbouwverenigingen en gemeente. Door de economische crisis en de mismatch aan geplande woningtypen is het lastig gebleken de woningen te verkopen. Dat voor die woningen de enige activiteitenhal in Leiden moet verdwijnen, maakt het alleen maar erger. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, is een oud spreekwoord. Dit lijkt ook van toepassing op deze situatie. Voor Leidenaren zijn de beste oplossingen simpelweg deze; De Groenoordhallen laten staan of beter nog, vervangen op de dezelfde plek door een moderne hal of de architect terug naar de tekentafel sturen met de opdracht om woningen te ontwerpen die Leidenaren kunnen betalen en nodig hebben. Maar ja, het is vroeg en ik ben nog niet helemaal wakker.. over een kwartiertje besef ik weer dat oogkleppenbestuur nu eenmaal diep geworteld is , zeker in Leiden. En de trein nu blijkbaar door moet rijden ook al zijn er geen passagiers.

“Geen plek voor AZC in Leiden” kopte het Leidsch Dagblad vanmorgen in de sectie Leiden en Omgeving. Alle plekken die de gemeente en het centraal orgaan asielzoekers hadden onderzocht, vielen om uiteenlopende redenen af. Wethouder Pieter van Woensel hoopt nu dat de buurtgemeenten van Leiden bereid zijn om een AZC te huisvesten.

Verder lezend in het artikel wordt duidelijk dat die uiteenlopende redenen zijn samen te vatten onder de noemer veiligheid. Zo lezen wij dat hoogbouw bij asielzoekers onwenselijk is. Immers bij een ontruiming heb je een taalbarrière en er zijn asielzoekers die bij brand niet wegrennen maar onder hun bed kruipen. Laagbouw voor 450 asielzoekers vinden is dan ook erg lastig, aldus het artikel.
Vier locaties werden er onderzocht. Het voormalige kantoor van het offshorebedrijf Heerema, de favoriet van de gemeente, viel af, omdat er in de buurt een LPG tankstation is. Twee andere plekken op de Smaragdlaan en de Haagse Schouwweg vielen ook af door ruimtegebrek voor de benodigde laagbouw. De laatste plek in de Oost-Vlietpolder kwam uiteindelijk ook niet in aanmerking omdat er gewoonweg geen enkele gasleiding, weg of andere infrastructuur aanwezig is om 450 mensen te huisvesten.

Al lezend, met een kopje koffie in de hand, moest ik denken aan een college, zo veel jaren geleden door Professor Versnel. Het ging over de oude Grieken en over hun visie met betrekking tot “de ander”. Er kon niet vertrouwd worden dat die ander de normaalste dingen zou weten. Er kon daarom van hen ook in zijn geheel niets verwacht worden.

Dit is blijkbaar vandaag de dag niet veel anders. Asielzoekers zijn niet slim genoeg om bij brand, zelfs na eerdere uitleg, de vluchtroute naar buiten te nemen. Ook is het natuurlijk, volgens de onderzoekers, veel te risicovol dat een asielzoeker naast een LPG tankstation een sigaretje opsteekt.

De asielzoeker bestaat niet. Het is een gemêleerde groep mensen, soms met een lage opleiding maar evenzoveel met een goede opleiding, die naar ons land vluchten omdat zij in hun eigen land hun leven niet zeker zijn. Deze pedante denkwijze over asielzoekers werd mij enkele jaren geleden nogmaals duidelijk gemaakt door een treffend voorbeeld van mijn vader, die in de laatste jaren als onderwijzer asielzoekers de Nederlandse taal leerde. Nota bene onder Rita Verdonk werd er nieuw beleid gemaakt. Geen algemene taalles maar kernsituaties. “Hoe ga ik naar de huisarts”, “hoe ga ik naar de gemeente” of “hoe gebruik ik een pin automaat”. In een les, na enige tijd, stak weifelend een jonge Iranese vluchteling zijn hand op. Op de vraag waarom kwam er zacht uit : “Maar meester, wij hebben in Iran ook pinautomaten”. In het opvolgend gesprek sprak de klas zich unaniem uit in de wens gewoon de taal te willen leren.

Leiden, stad van vluchtelingen.. weer iets dat vooruitgeschoven en al door dit college, vanaf maart door D66 moet worden opgepakt..

Voor veel ouders met jonge kinderen is de afgelopen twee weken de twijfel toegeslagen. Sinds Ab Klink bekend maakte dat jonge kinderen tussen 6 maanden en 5 jaar tegen de Mexicaanse griep gevaccineerd gaan worden is dat het gesprek van de dag op schoolpleinen, kinderdagverblijven en partijtjes. Wel of niet doen was de vraag. Deze week is het grote vaccineren dan begonnen. In de kranten staan foto’s van huilende peuters met ernstig kijkende ouders. In het journaal staan drie heren vrolijke liedjes te zingen op een podium voor een grote zaal wachtende, angstige kinderen en hun ouders. De opkomst is hoog, zeer hoog, jubelen de kranten. De hele operatie verloopt vlekkeloos tot nu toe. Het Leidsch Dagblad heeft het, bijna patriottistisch, over een gemoedelijke militaire nauwkeurigheid van de hele operatie tot nu toe. Volgens het toch doorgaans op de overheid kritische Geenstijl “nemen bijna alle kinderen netjes hun prik”. Geheel volgens de nieuwe medianormen worden er statistieken bijgehouden alsof het een verkiezing betreft. Tachtig tot negentig procent opkomst hier, een slechte beurt voor de gemeente met zeventig procent opkomst daar. Kritische artikelen worden bijna niet meer geschreven en het nieuws dat in Canada een hele partij van het vaccin door de fabrikant wegens te sterke bijwerkingen opzij gezet is, is vandaag slechts op pagina 5 van de krant terug te vinden.

Het twijfelen bij de meeste ouders slaat uiteindelijk dan toch om in een tocht naar de sporthal. Ouders staan hier in hun keuze feitelijk alleen voor. Elkaar bellen voor advies wordt niet veel gedaan. Je wil je niet bemoeien met de keuze van anderen. Hulp van de huisarts hoef je meestal ook niet te verwachten. Toen twee weken geleden mijn zoontje alle verschijnselen van de Mexicaanse griep kreeg en ook, door de telefoon, zo gediagnosticeerd werd, kreeg ook mijn in de prikleeftijd zittende, dochtertje griepverschijnselen. Normaal gesproken zouden wij ervan uitgegaan zijn dat zij beiden hetzelfde virusje onder de leden hebben gehad. Bellend met de GGD vertelde een aardige meneer ons dat wij dat maar eerst moesten laten testen. Volgens hem zijn alle mensen die nu ziek zijn besmet met dit virus, dus zou prikken overbodig zijn. De huisarts dacht er anders over. “Testen doen wij niet en is overbodig”. Baat het niet dan schaadt het niet” is de gedachte. Ondertussen lees ik op Spitsnieuws dat de mensen die nu niet gaan “pech hebben gehad”. “ One strike and you are out!”

De oproep voor mijn dochtertje voor morgen ligt hier naast mij. Wij zijn er nog steeds niet uit. Gisteravond heb ik op Internet allerlei verhalen, ook van artsen, gelezen over het vaccin. Niet getest, bijwerkingen en ingrediënten die allemaal tot bijwerkingen kunnen leiden, van huiduitslag tot autisme. Tot berichten die juist aangeven dat het vaccin compleet veilig is en dat de adjuvanten precies hetzelfde zijn als die van het normale vaccinatieprogramma. Ik neig naar niet prikken, Suzanne mijn vrouw naar wel prikken. De keuze vinden wij moeilijk, prikken en je schuldig voelen over de eventuele gevolgen.. niet prikken en eventuele gevolgen van de griep krijgen en je daar dan weer schuldig over moeten voelen.

Er is blijkbaar geleerd uit de les met de mislukte vaccinatie tegen baarmoederhalskanker. Terwijl veel mensen toen een kritische houding hadden, hebben de meeste mensen en vooral de media dit nu niet. Misschien is dat ook wel wat mij vooral zo tegen staat. Ik kan er immers bijzonder slecht tegen om beslissingen te nemen met halve eenzijdige en conflicterende informatie. Dat is de D66’ger in mij. Dus de twijfel blijft.. ook bij de vrouw die mijn moeder vorige week in de bus tegenkwam. Op de vraag wat zij met haar jonge kinderen ging doen uitte zij ook haar twijfel. Bijna verzuchtend vervolgde zij “Gelukkig heb ik nog een week om er over na te denken.” Die week is nu op..

De interne verkiezingen zijn voorbij. Ik ben er trots op om (voorlopig iig) op plek 12 op de lijst te staan. Het is vreemd maar ook een eer te beseffen dat zo veel mensen aan je hebben gedacht bij het invullen van hun formulier. Bijzonder veel dank aan degenen die op mij hebben gestemd. Natuurlijk had ik ook graag bij de eerste tien gestaan maar ik besef goed dat er dit keer een heel goede kandidaten lijst was. Er stonden zo veel capabele mensen in het kandidatenboekje dat wij wel twee lijsten zouden hebben kunnen vullen. Die luxe maakt het zo prettig lid te zijn van onze club. “Voor jou tien anderen” is ook bij ons dan ook eigenlijk geen belediging maar gewoon een feit dat tot uitdrukking brengt hoeveel talentvolle mensen er bij de D66 Leiden rondlopen.

Ik ben zeer tevreden met de uiteindelijke lijst. Mochten er inderdaad volgend jaar 10 zetels behaald worden dan hebben wij een bijzonder getalenteerde en gemêleerde groep mensen in de raad zitten. Ik zie er naar uit om dat mee te maken en de broodnodige D66 invloed op onze stad te zien groeien.

Er is immers ontzettend veel te doen in de stad maar dat geldt ook voor de aankomende campagne. Die tien gepeilde zetels moeten immers gewoon ook nog verdiend worden. Ik heb er veel zin in om de komende maanden met het campagneteam een nog betere campagne te gaan voeren dan wij al voor de Europese verkiezingen hebben gedaan. Gisteren heb ik met Gijs ons actieplan betreffende de audiovisuele kant van de campagne doorgenomen. En ik kan alvast wel verklappen dat het ambitieus en bijzonder overvloedig zal worden.

Ik kan mij overigens ook voorstellen dat er mensen zijn die teleurgesteld zijn met de uitslag van deze interne verkiezingen. Ik hoop voor hen dat de teleurstelling uiteindelijk zal verdwijnen in de wens om een zo goed mogelijk resultaat voor D66 in Leiden in maart neer te zetten. Onze stad snakt naar verandering.

Een aparte ervaring was het wel. Gisteren mochten de kandidaten voor de gemeenteraadsverkiezing zich presenteren. Ik had er al weken zeer veel zin in. Zeker ook omdat ik zou gaan proberen om met Elze een directe verbinding met Boston te realiseren. Maar zoals veel ouders met jonge kinderen in deze tijd werd ik afgelopen woensdag ineens vrij ziek en werd het verhaal een beetje anders.

Vrijdag stond in plaats van het rustig voorbereiden een bezoekje aan het ziekenhuis op het programma. Aldaar aangekomen schreef de KNO arts snel een antibiotica kuurtje voor. Hij had het over een superbacteriële infectie, iets wat mijn zoontje eenmaal thuisgekomen nogal stoer vond. Na de eerste pil voelde ik mij snel al wel beter, al werd de koorts helaas meteen ook een stukje erger.
Toch was er bij mij geen echte twijfel om niet te gaan. Er zijn zo van die momenten waar je gewoon je gezicht moet laten zien en dat was gisteren. Ik wist wel dat het niet mijn “finest moment” zou gaan worden en achteraf gezien, wat ik mij ervan kan herinneren, was dat het ook niet.

Gelukkig lukte het mij wel om de verbinding met Boston te maken. Echt leuk die moderne communicatie al was het wel stressen. Donderdagavond had ik de verbinding getest en werkte een en ander in de lege zaal prima. Ik had mij echter niet gerealiseerd dat een volle zaal nog wel eens het signaal zou kunnen verzwakken. Uiteindelijk met veel gedoe heeft Elze haar verhaal kunnen doen. Dat er tussendoor nog iemand mij een berichtje stuurde om mij sterkte te wensen met mijn griepje maakte het gevoel van een “life verbinding” dan ook compleet.

Halverwege de avond echter begon ik mij nog slechter te voelen en gelukkig was Farokh meer dan vriendelijk om zijn plaats aan mij af te staan zodat ik met hem kon ruilen en eerder aan de beurt kon zijn.

Met watten in mijn hoofd heb ik flarden van mijn betoog gehouden maar hoorde zelf ook wel dat het vrij vaag was. Dat is jammer omdat ik juist van plan was om te pleiten voor duidelijke taal. Ik ben Frank nog zeer erkentelijk voor het vermelden van mijn toestand zodat mensen in ieder geval een beetje begrip hadden voor de situatie.

Wat ik eigenlijk nog had willen vertellen is na te lezen op mijn site www.gaulard.nl.

O ja, een ieder die er vrijdag bij was en die volgende week plat ligt met een griepje bij voorbaat mijn verontschuldiging. Ik maak het later bij de kieslijstborrel met een drankje dan hopelijk weer goed.

Sabine ook nog bedankt voor de tip en Roger voor de snelle realisatie van de link naar dit blog.

En nu, terug het bed in.

Het maken van een website over jezelf voelt een beetje ongemakkelijk. In het land waar bescheidenheid zo ongeveer de meest gewaardeerde deugd is zal menigeen al schrijvend in zijn of haar blog dit wel eens herkennen. Als ik hier af en toe over praat met mijn Amerikaanse vrienden begrijpen zij van mijn twijfel helemaal niets. Zeker niet nu ik probeer om serieus mee te doen als kandidaat met de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar.

Jezelf verkopen en ophemelen is nou eenmaal veel gangbaarder in de VS. Toen Peter R. de Vries vorig jaar alle Amerikaanse talkshows afging naar aanleiding van zijn verborgen camera actie met Joran van der Sloot vond ik het opvallend dat bij Foxnews de dame die de intake voor haar rekening nam bijzonder verbaasd was over het feit dat Peter ook daadwerkelijk leek op de foto die hij hun had opgestuurd. Het was blijkbaar gebruikelijk om een 20 jaar jongere en stevig gefotoshopte foto in te leveren.

Ook hier in Nederland is het al lang duidelijk dat de voorman of voorvrouw van een partij meer uitmaakt dan het partijprogramma. Pechtold versus Wilders zal de strijd worden van de volgende 2e kamer verkiezingen net zoals dat de vorige keer het geval was tussen Balkenende en Bos. Maar als een van hen zich zou durven presenteren als iemand die alles wel weet, kost dat meteen stemmen.

Die spagaat voel ik nu in veel mindere mate dus ook en ik troost mij dan ook maar met de gedachte dat deze Nederlandse eigenaardigheid misschien ook wel betere politici maakt.

En zeg nu zelf, die nuchterheid is misschien ook wel helemaal zo gek nog niet, je voorkomt er genante situaties mee zoals het winnen van de Nobelprijs voor de vrede door Balkenende bijvoorbeeld. Een prijs waarvan ik niet kan voorstellen dat die Obama op dit moment goed uitkomt maar wel degelijk is gewonnen door de uitmuntende manier waarop hij zichzelf verkoopt.

Na een week nieuws over een alles vernietigende griep wordt het opeens opvallend rustig. Terwijl twee dagen geleden nog bijna met het uur bijgehouden werd waar de nieuwe gevallen zich voordeden wordt nu steeds stiller rond het onderwerp. Gewoon nieuws geeft weer de toon aan, het is bijna even wennen.

De verslaving aan nieuws in onze tijd heeft bizarre vormen aangenomen. Als je niet bij een computer of tv kan zijn, kun je in ieder geval op de hoogte worden gehouden door nieuwsteksten op je mobiele telefoon, je hoeft geen seconde te missen. ‘Breaking News’, ik kwam die term voor het eerst tegen al kijkend naar CNN tijdens de eerste Golf Oorlog. Nog maagdelijk ten aanzien van deze nieuwe term beefden wij als studenten als dit bericht ‘s nachts plotseling in rode letters verscheen. Dit moest wel bijzonder ernstig zijn en meestal werd het nieuws dan ook zwaar aangezet gebracht. Bernard Shaw van onder zijn bureau in Bagdad, een reporter bibberend vertellend dat de scud raketten van Saddam zijn richting op kwamen, waarna de verbinding ineens wegviel en het ergste dus moest worden gevreesd. De spanning werd menigeen teveel.
Na vijftien jaar is “Breaking News” echter een volledig afgesleten term. Bijna al het nieuws is brekend, zelfs als het om Paris Hilton gaat die een paar nachtjes moet zitten wegens rijden onder invloed. Wij zijn er aan gewend geraakt en zijn nauwelijks nog onder de indruk tenzij de gebeurtenissen zwaar aangezet en als historisch bestempeld worden. Nee willen wij nog onder de indruk zijn vandaag de dag dan moet iets groots worden gepresenteerd, in alle media en dagelijks voorzien van over elkaar vallend brekend nieuws. Het meest recente voorbeeld hiervan is de berichtgeving rond de varkens- of Mexicaanse griep.
Zonder enige moderatie werden wij bestookt met doomscenario’s die zo uit een matige Hollywood filmscript geplukt zou kunnen zijn. Dag in dag uit werd op vakkundige wijze dit verhaal en de bijbehorende sensatie verder opgeschroefd met als ultieme graadmeter de ‘pandemie schaal’ van de WHO. Dagelijks werd de schaal weer op een hoger niveau gezet, het aftellen was begonnen. De een na de andere expert kwam langs om te vertellen dat alles toch echt zeer gevaarlijk was en dat er met man en macht gewerkt moest worden om ons allen te beschermen, al zou het toch waarschijnlijk veel te laat zijn.

Het resultaat kon natuurlijk niet uitblijven. Terwijl er nog geen duizend gevallen van deze nieuwe griep waren geconstateerd, werden scholen in de VS gesloten, Mexicanen in hotels opgesloten louter omdat zij een Mexicaans paspoort hadden en weigerden Franse bagagedragers Mexicaanse vliegtuigen uit te laden. Het nieuws ging aan niemand voorbij en menigeen zal er in de trein even over nagedacht hebben naast een hoestende medereiziger. Ja, zelfs de dader van het drama in Apeldoorn zou volgens psychologen door het nieuws van de pandemie wel eens “over het randje” gedrukt kunnen zijn, gebroken zijn, als druppel die de emmer deed overlopen.
Maar nu, een week later, verdwijnt dit nieuws ineens naar de achtergrond. In de kranten staat het verhaal over deze griep ineens op pagina drie. Het journaal, CNN, Foxnews en andere( Amerikaanse) nieuwszenders koppen weer met gebruikelijk nieuws. Experts komen ons melden dat het allemaal wel lijkt mee te vallen en hoewel het aantal mensen met een besmetting nog wel langzaam toeneemt, lijkt de pandemie met een sisser af te lopen. Online spelletjes verschijnen om de ziekte als computerspelletje te verspreiden om tijdens de lunch op de zaak te spelen. En een twaalf jarig besmet meisje in Groot Brittannië meldt dat het zo ongeveer aanvoelt als een stevige verkoudheid.
De wereld is weer eens gered en iedereen gaat weer over tot de orde van de dag. Op naar het volgende brekende nieuws. Immuun geworden voor de term moet de volgende hype natuurlijk wel nog erger, nog dodelijker en nog sensationeler worden gepresenteerd. Anders gaat iedereen er aan voorbij. Zonder enige zelfreflectie wordt dit hoofdstuk door de media afgesloten.

Al schrijvend moet ik denken aan gesprekken die ik lang geleden met mijn opa heb gevoerd. Zijn jeugd bracht hij in Nederlands - Indië door. Reizen naar Nederland duurde drie maanden met de stoomboot. Nieuws kwam weken nadat het was gebeurd, en je kon er van uit gaan het nieuws dat zo lang onderweg was en dan toch zijn nieuwswaarde behield, werkelijk ‘Breaking News’ was. Voor het andere nieuws was de tijd simpelweg meer dan voldoende moderatie. Hij was niet zo onder de indruk van de Golf Oorlog, keek geen CNN en de krant lag meestal open bij de sectie met de kruiswoordpuzzels. Nee, al schrijvend moet ik toegeven best jaloers te zijn op die houding die voortvloeide uit een tijd dat de pers zich niet met ‘Breaking News’ bezig leek te houden en informatie van buiten in het dagelijks leven nog de juiste proporties leek te hebben en nieuws er niet was om brekend te zijn.